فروردین ۱۳۹۶

مالزی

مالزی کشوری در جنوب شرقی آسیا و پایتخت آن کوالا لامپور است. سازمان‌های دولتی و وزارت‌خانه‌های این مملکت در شهر جدید پوتراجایا (پایتخت اداری) این کشور واقع است. مالزی عضو سازمان ملل متحد و اتحادیه کشورهای مشترک المنافع است. این فدراسیون شامل سیزده استان در جنوب شرقی آسیا است. نام «مالزی» زمانی برگزیدن شد که فدراسیون مالایا؛ سنگاپور، صباح و ساراواک یک اتحادیه متشکل از ۱۴ ایالت را تشکیل دادند. در سال ۱۹۶۵ سنگاپور از مالزی جدا شد و به کشوری مستقل تبدیل گردید.
مالزی دربردارنده دو منطقه جغرافیائی است و دریای جنوبی چین آن‌ها را از هم متمایز می‌کند: شبه جزیره مالزی یا مالزی غربی که بر روی شبه جزیره مالایی قرار دارد و از شمال با تایلند بی گمان خشکی دارد و از طریق جاده شوسه جوهور از جنوب با سنگاپور پیوند دارد. این کشور دربردارنده شاه نشینهای جوهور، کداح، پاهنگ، نگری سمبیلان، کلانتان، پراک، سلانگور، پرلیس و ترنگانا بوده و دو استان آن را فرمانداران ملاکا و پنانگ و دو منطقه فدرال پوتراجایا و کوآلالامپور قیومیت می‌کنند. بورنئوی مالزی یا مالزی شرقی که تقسیم شمالی جزیره بورنئو را دربردارد باآنکه هم‌مرز اندونزی است، پایین قیومیت حکومت شاه نشین برونئی پیمان دارد. مالزی شرقی دربردارنده ایالات صباح و ساراواک و دامنه فدرال لابوآن است. اگرچه از نگرش سیاسی این بخش را مالاییها قیومیت می‌کنند، اما جمعیت جدید مالزیایی با وجود اقلیتهای چینی و هندی یکدست نیست. سیاست‌های مالزی برای بیان ماهیت ادعاشده مشاوره‌ای آن گفته شده‌است و سه باهماد اصلی برپایی دهنده ناسیونال باریسان، هریک برگزیدن خویش را به احد از گروه‌های نژادی کاسته‌است. تنها تنش مهم دیده شده در این کشور، از زمان خودسالاری آن لغایت کنون، شورشهای نژادی ۱۳می در آستانه مبارزه انتخاباتی و بر راز درگیری‌های نژادی بوده‌است. با این همه، مالزی الگویی از انسجام نژادی شمرده می‌شود.
شبه جزیره مالایی مدت زیادی است که از یک جایگاه مهم (مرکزی) در مسیرهای بازرگانی بین چین و خاورمیانه برخوردار بوده‌است که نشانه دهنده نقشه اولیه آن عنوانی آن به چهره “شبه جزیره طلائی”، تنگه‌های مالاکا به عنوان “خلیج ساباریکوس” برگردان شده‌است.
اولین پادشاهی مالزی که بر بنادر شهرهای ساحلی حکومت می‌کرد در سده ۱۰ میلادی تشکیل شد. این پادشاهی دربرگیرنده لنگ کاسوکا، لمبابوجانگ، کداح، برآس، گانگانگارا در پراک و پان پان در کلانتن می‌باشند. انگار بر این است که آنها در گذشته کشورهای هندی یا بودائی بوده‌اند.
مالزی پس از خودسالاری از انگلیس در سنه ۱۹۵۷، حکومت سلطنتی دوره‌ای را پذیرفت.[۱]
بر بنیاد قانون اساسی مالزی، پادشاه، از وسط ۹ سلطان ایالت‌های مختلف مالزی از ۱۳ ایالت، بطور دوره‌ای و برای مدت ۵ سنه گزینش می‌شود. در چهار ایالت دیگر که سلطان ندارند بالاترین مقام رسمی، فرمانداران انتصابی هستند که آنها نیز با ترتیب خاصی گزینش شده و مقام تشریفاتی و اختیارات رسمی سلاطین را دارا می‌باشند.[۲]
پادشاه در مالزی حائز اختیارات و وظایف تشریفاتی است و بر پای بست، توصیه‌های انجمن و کابینه عمل می‌کند.
پادشاه در مقام فرماندهی کل قوای مسلح کشور حائز اختیاراتی رسمی بوده و بعنوان بالاترین مقام کشور، تنفیذ نخست وزیر (پس از گزینش شدن وی از راه پارلمان) و توشیح توصیه انحلال انجمن یا عدم قبول آن را بر دوش دارد.[۳] انتصاب داوران دادگاه فدرال و دادگاه‌های عالی از آنگونه معدود وظایف پادشاه است. تصمیمات پارلمان نیز به سمع و نظر شاه می‌رسد ولی وی دستور بازگویی دیدگاه ندارد. انحلال مجلس هم از معدود اختیارات پادشاه محسوب می‌شود. نیرو قانونگذاری مالزی متشکل از دو مجلس سنا و مجلس نمایندگان است که ۴۰ نفر از ۶۹ عضو مجلس سنا را پادشاه گزینش می‌نماید.[۴]
دولت و سیاست
سازمان حکومتی در مالزی کمابیش الگوبرداری از سازمان پارلمانی سیستم وست مینستر، یا به عبارتی میراث حکومت استعمار بریتانیا است. ولی در عمل، اغلب توان در شاخه اجرائی دولت متمرکز می‌شود الی بخش مقننه آن، و نیرو قضائیه در نشانه حملات همیشگی دولت در دوره ماهاتیر تضعیف شده‌است. از زمان کسب خودسالاری در سال ۱۹۵۷، مالزی توسط یک ائتلاف چند نژادی تحت عنوان ناسیونال باریسان (قبلاً یک یکدلی بوده) گردانیدن شده‌است.
مجلس مالزی دربرگیرنده یک انجمن نمایندگان (Dewan Rakyat) (یعنی «خانه ملت») و یک انجمن سنا یا (Dewan Negara) (یعنی خانه کشور) می‌باشد. انجمن ۲۱۹ عضوی نمایندگان از راه هیئتهای تک عضوی موکلانی انتخاب می‌شوند که اعضای آن برای بیشینه یک دوره ۵ساله برگزیده شده‌اند. نیرو قانونگذاری بین قانونگذاران فدرال و ایالتی دسته می‌شود. تمام ۷۰ سناتور آن برای مدت ۳ سال متصدی امور وکالت خود هستند؛ که ۲۶نفر از آنها از جانب مجامع ایالتی، ۲ تن به نمایندگی از منطقه فدرال کوآلالامپور، یعنی ۱نفر از حوزه‌های فدرال لابوآن و پوتراجایا، و ۴۰نفر باقی نیز بدست شاه منصوب می‌گردند. گزیدمان پارلمانی مالزی حداقل یکبار در هر۵ سال برگزار می‌شود، که پسینیان گزیدمان عمومی آن در مارس ۲۰۰۴ برگزار شده‌است. سن رای‌دهندگان باید از ۲۱ به بالا باشد الی بتوانند برای اعضای انجمن نمایندگان و نیز اغلب ایالات و نیز مجمع قضائی ایالتی رای بدهند. رای دادن اجباری نیست.
قدرت اجرایی در گزین کردن کابینه مالزی (هیئت دولت) به ریاست ابتدا وزیر است؛ و قانون بنیادی مالزی تأکید می‌کند که نخست وزیر باید عضو انجمن زیر دستی، پارلمان مالزی باشد که بنابر نظر حاکم عالی می‌تواند به گروه بیشتری در مجلس پروانه دهد. کابینه از وسط اعضای دو مجلس گزینش می‌گردد و سرپرست گردانیدن آن مرجع نیز می‌باشد. وانگهی دولت مالزی در کوشش است که میزبانی جام جهانی ۲۰۳۰ را کسب کند.[۵]
دولت‌های ایالتی با ریاست وزرای عالی (Menteri Besar در ایالات مالایایی یا Ketua Menteri در ایالاتی که حاکمان موروثی ندارند) با شوراهای ایالتی (Dewan Undangan Negeri) و با رای شاهان و فرمانداران آنها منتخب می‌شوند.[۶]
تقسیمات کشوری
مالزی حائز ۱۳ فرمانروایی است و والی هر فرمانروایی را اصطلاحاً «شاه» می‌نامند.
مالزی به نکویی از منابع طبیعی در نواحی خویش برخوردار است همچون کشاورزی، جنگلداری و نیز مواد معدنی. از لحاظ کشاورزی، مالزی نخستین صادر کننده پلاستیک طبیعی (کائوچو) و خرمای روغنی است که همراه آن الوارها و تنه‌های بریده شده درختان، کاکائو، فلفل سیاهمایه رشد این تقسیم شده‌است. خرمای روغنی، نیز یک جنس عمده صادراتی بیگانه است.
در ارتباط با منابع جنگلی، ذکر شده که برش الوار تنها برای اعطای یک کمک عمده به اقتصاد در طی قرن۱۹ سپریدن گرفته‌است. امروزه، تقریباً ٪۵۹ مالزی از جنگل پوشیده شده‌است. گسترش سریع صنعت تولید الوار (چوب)، به ویژه بعد از دهه ۱۹۶۰، موجب استهلاک جدی منابع جنگلی مملکت شد. اما، در راستای اقدام دولت برای نگهداری از پیرامون و سیستمهای اکولوژیکی، منابع جنگلی توانستند به یک مبنای پایدار دست پیدا نمایند و بر این بنیاد نرخ قطع درختان روند نزولی در پیش گرفت.
علاوه بر این، در این نواحی جنگل کاری چهره گرفته و در نقاط کم‌تراکم جنگلی مجدداً درختکاری نیز اتمام شده‌است. دولت مالزی برنامه‌هایی را برای غنی سازی نزدیک ۳۰/۳۱۲کیلومتر مربع (۵/۱۲۰ مایل مربع) از این سرزمین را تحت شرایط جنگل طبیعی با نخل رونده کشت داده، و درختکاری‌های کائوچو به همراه آنها اتمام داده‌است. در ضمن برای غنی سازی بیشتر منابع جنگلی، گونه‌های تند رویان درختان مولد الوار را همچون «meranti tembaga»، “merawan” و “sesenduk” در این ناحیه کاشته‌است. در عین حال، پرورش درختان پرارزش همچون ساج و درختان دیگر را نیز برای استفاده از مغر آنها و کاغذ ترویج نموده‌است. کائوچو به عنوان تنها تکیه گاه اقتصاد مالزی، بطور وسیعی با روغن خرما به عنوان کالای صادراتی عمده کشاورز مالزی جایگزین شده‌است.
قلع و نفت خام دو منبع عمده معدنی هستند که در اقتصاد مالزی از اهمیت خاصی برخوردارند. مالزی لغایت زمان زوال بازار قلع در دهه۱۹۸۰، به تنهایی بزرگترین تولیدکننده قلع دانشمند بود. در قرون۱۹ و۲۰، قلع نقش غالبی را در اقتصاد مالزی ایفا می‌کرد. درست در سنه ۱۹۷۲ بود که نفت خام و گاز طبیعی، جای قلع را به عنوان عامل دلگرمی تقسیم معدن مالزی اشغال نمودند. ضمناً، مالیات برای قلع کاهش یافته‌است. نفت خام و گاز طبیعی در حوزه‌های برون‌ساحلی صباح، ساراواک و ترنگانو، به خصوص در آن سه ایالت، کمک فراوانی به اقتصاد مالزی نموده‌است. دیگر کانی‌های دارای اهمیت یا ویژگی (خاص) شامل مس، طلا، بوکسیت، سنگ آهن و زغالسنگ به همراه مواد معدنی صنعتی همانند خاک رس، کائولن، سیلیس، آهک، باریت، فسفاتها و سنگهای ساختمانی همچون گرانیت و نیز بلوک‌ها و قطعات مرمر هستند. مقادیر مقداری از طلا نیز تولید می‌شوند. در سال۲۰۰۴، وزیر در امور دفتری ابتدا وزیر، داتوک مصطفی احمد، فاش کرد که ذخایر نفتی مالزی در نزدیک ۸۴/۴ میلیارد بشکه می‌باشد در حالی که ذخایر گاز طبیعی آن ۸۹تریلیون فوت مکعب (۲۵۰۰کیلومتر مکعب) است. این یک افزایش ٪۲/۷ بود.
دولت تخمین نمود که مالزی با نرخ کنونی فرآوری توانا خواهد بود برای ۱۸ سال نفت و به مدت ۳۵سال گاز طبیعی تولید کند. مالزی در سنه ۲۰۰۴رتبه ۲۴ ام را از لحاظ ذخایر نفتی و ۱۳ ام را از نظر گاز طبیعی در جهان دارد. ٪۵۶ ذخایر نفتی در این شبه جزیره پیمان دارند درحالی که ٪۱۹ آن در شرق مالزی واقع شده‌است. دولت درآمد حاصله از نفت را به میزان ٪۵ به ایالات خویش و باقی آن را به حکومت فدرال گزین کردن داد. هریک از ایالات حق دارند تا منابع موجود در تو محدوده خویش را کنترل نمایند. اما، نفت و گاز تحت وارسی دولت فدرال قرار دارد. به ایالاتی که منابع مزبور در آنها هستی داشته باشد، امتیازاتی اعطاء خواهد شد..
اقتصاد
شبه جزیره مالایی و آسیای جنوب شرقی، همواره مرکزی برای بازرگانی بوده است. اقلام گوناگونی همچون چینی‌آلات و چاشنی‌ها، حتی قبل از آنکه سلطان‌نشین مالاکا و سنگاپور به این شهرت برسند، فعالانه تجارت می‌شده است. در قرن هفدهم، ذخایر کثرت از قلع در چند ایالات مالایایی کشف شد. سپس، همان‌طور که امپراتوری بریتانیا بر مالایا مستولی شدند، درختان کائوچو و خرمای روغنی برای مقاصد تجارت عرضه شدند. در درازا این دوران، مالایا به بزرگترین تولیدکننده عمده قلع، کائوچو و خرمای روغنی تبدیل شد.[۷]
همزمان با این که مالایا به سوی کسب استقلال خویش جنبش می‌نمود، دولت به اجرای برنامه‌های پنجساله خود پرداخت. برنامه پنجساله اول آن کشور در سنه ۱۹۵۵ ابتدا گردید. با تأسیس مالزی، این برنامه‌ها تجدید نظر و تکرار شدند، که نخستین برنامه مالزی در سال ۱۹۶۵ پیش درآمد شد. در دهه ۱۹۷۰، مالزی به تقلید از رویه چهار توان اقتصادی اصلی آسیا پرداخت و از برگزیدن به استخراج معادن و زراعت به اقتصادی صنعتی تغییر هویت داد. با سرمایه‌گذاری ژاپن، در طول چند سنه صنایع وزین آن شکوفا شد، و صادرات مالزی به موتور اولیه رشد مملکت تبدیل شدند. مالزی پیوسته به رشد بیش از ۷ درصد در تولید ناخالص ملی در کنار تورمی زیر در دهه‌های ۱۹۸۰و۱۹۹۰ دست یافت. طی همان دوره، دولت کوشید لغایت با سیاست اقتصادی جدید (مالزی) (ان‌ای‌پی) پس از پیشامد خیزش نژادی ۱۳ مه ۱۹۶۹ فقر را ریشه‌کن سازد.[۷]
ترابری
مالزی جاده‌های ابهت دارد که تمامی شهرها و نقاط اصلی را در کناره غربی شبه جزیره مالزی به همپیوند می‌دهد. درازای شبکه آزادراهی مالزی تقریبا به ۱۱۹۲کیلومتر (۷۴۰مایل) است. این شبکه تمامی شهرها و مراکز مهم همچون دره کلانگ، جوهور باهرو و پنانگ را به سایر نقاط پیوند می‌دهد. بزرگراه اصلی، بزرگراه شمال- جنوب به ترتیب از نقاط شمالی و جنوبی بوکیت کایوهیتام و جوهور بهرو در شبه جزیره مالزی امتداد می‌یابد. این بزرگراه بخشی از شبکه بزرگراهی آسیا است که تایلند و سنگاپور را نیز به هم پیوند می‌دهد.
جاده‌های شرق مالزی و کرانه خاوری شبه جزیره مالزی هنوز به نسبت توسعه نیافته هستند. آنها از جاده‌های پرپیچ و خم در نواحی کوهستانی تشکیل شده‌اند و برخی از آنها هنوز آسفالت نشده و شنی هستند. به همین سبب استفاده همیشگی از رودخانه‌ها به عنوان روش اصلی حمل و نقل برای ساکنان داخلی شمرده می‌شود.
سرویس قطار در غرب مالزی با خط آهن مالایایی Keretapi Tanah Melayu انجام می‌گیرد و شبکه گسترده‌ای دارد که تمام نواحی و شهرهای این شبه جزیره و از دسته سنگاپور، را به یکدیگر پیوند می‌دهد. خط آهن اختصار در ساباه هستی دارد که خط آهن بورنئوی شمالی از آن برای ترابری کرایه‌ای سهم می‌گیرد.
بنادر دریایی Tanjong Kidurong, کوتا کینابالو، کوچینگ، Kuantan, پاسیر گودانگ، Tanjung Pelepas, Penang, Port Klang, سانداکان و Tawau وجود دارند.
همچنین فرودگاه‌هایی در ردیف جهانی هستی دارند مانند فرودگاه بین‌المللی کوآلالامپور در سپانگ، فرودگاه بین‌المللی بایان لپاز در پنانگ و فرودگاه بین‌المللی کوچینگ و فرودگاه بین‌المللی لنگکاوی که حرکت به سوی مقاصد بین‌المللی و داخلی و نیز مسیرهای هوایی اختصار درونی در نواحی روستایی ساباه و ساراواک در آن انجام می‌گیرد. مالزی موطن مختصر هزینه‌ترین سیستم حمل بار، خطوط هوائی آسیا در منطقه‌است. فرودگاه کوآلالامپور است به عنوان یک مرکز پروازی نواحی آسیای جنوب شرق و چین را نیز تحت پوشش پیمان می‌دهد.
خدمات مخابراتی درون شهری عمدتاً از راه پست رادیوئی مایکرو ویو برای شبه جزیره مالزی فراهم می‌شود. مخابرات بین‌المللی به وسیله کابلهای ذیل دریایی و قمر مصنوعی اتمام می‌گیرد. یکی از بزرگترین و مهمترین شرکتهای مخابراتی در مالزی، تلکام مالژیا برهاد (TM) است که تولیدات و خدماتی را برای خطوط ثابت، و موبایل و نیز خدمات دسترسی عدد گیری و پهنای باند اینترنتی را ارائه می‌نماید. این کمپانی تقریباً حائز خدمات انحصاری خطوط تغییر ناپذیر تلفنی در کشور می‌باشد.
در حال حاضر شرکت‌های سل کام (Celcom)، مکسیس (Maxis) و دی جی (دیجی) بیشترین سهم در ارائه خدمات تلفن همراه این مملکت را دارا می‌باشند.
در دسامبر ۲۰۰۴ لیم کینگ یایک وزیر انرژی، آب و مخابرات گزارش داد که کمتر از یک درصد یا حدود ۲۱۸۰۰۴ تن از مردم مالزی از خدمات باند عریض (اینترنتی) کاربرد می‌کنند. اما این مقادیر طبق شماره مشترکین می‌باشد، در حالی که درصد مصرف داخلی آن می‌تواند بطور دقیق تری بر این چگونگی تأثیر بگذارد. این اثر دهنده افزایش ٪۴۵/۰در سه چهارم از موارد است. او در ضمن ذکر نمود که دولت در عقیده دارد که به کارگیری آن الی سنه ۲۰۰۶ به ٪۵ افزایش یافته و تا سنه ۲۰۰۸ به ٪۱۰ برسد. وی به شرکتهای مخابراتی بومی و سرویس دهندگان پیشنهاد ارائه کرد الی به خاطر منافع کاربران بیشترین خدمات را در اقصی نقاط با هزینه‌های پایینتری ارائه دهند.
بهداشت[ویرایش]
جامعه مالزی برای اشاعه و توسعه بهداشت اهمیت قائل بوده، و ٪۵ بودجه توسعه بخش اجتماعی دولت به بهداشت عمومی اختصاص داده شده – که یک افزایش بیش از ٪۴۷ نسبت به رقم اسبق آن است. این یعنی بهداشت دارای افزایشی بیش از ۲میلیارد RM است. با افزایش و بالا رفتن سن جمعیت، دولت می‌خواهد در بسیاری از حوزه‌ها اصلاحاتی انجام دهد از جمله نوسازی بیمارستانهای موجود، ساختمان و ساز و برگ جدید پزشکی، گسترش تعداد پلی کلینیکها (درمانگاه‌ها)، و اقدامات پیشروی کردن تعلیم و گسترش ترویج از طریق دور بهداشت. در طی چند سنه گذشته، آنها تلاشهای خود را برای بازسازی سیستمها و جذب بیشتر سرمایه‌گذاری خارجی افزایش داده‌اند.
سامانه بهداشتی مالزی نیازمند پزشکانی است که یک دوره ۳ساله اجباری خدمت را در بیمارستان‌های عمومی بگذرانند لغایت همواره نیروی شغل این بیمارستانها حفظ شود. اخیراً، پزشکان خارجی نیز دراین مملکت برای کارگماری مورد تشویق پیمان گرفته‌اند. ولی هنوز، یک کمبود پیچیده از نیروی شغل پزشکی به خصوص در سطوح کارشناسان کارآزموده وجود دارد که موجب می‌شود خدمات درمانی و بهداشتی پزشکی ویژه تنها در شهرهای کبیر در دسترس قرار گیرد. تلاشهای پسین دراثر نبود تخصص برای استفاده از لوازم موجود که توسط سرمایه‌گذاری آماده می‌شود، ارائه امکانات به دیگر شهرها به حالت توقف باقی‌مانده‌است.
فعلاً ۱۴ بیمارستان دولتی و مرکز بهداشتی با گنجایش کلی ۲۸۱۶۳تخت وجود دارد. در ضمن ۷ مؤسسه تخصصی درمانی (از جمله موسسات روانشناسی) با ظرفیت ۶۲۹۲تخت وجود دارند. در ضمن درباره بیمارستانهای خصوصی، ۲۲۵ یکتا درمانی (از جمله زایشگاه و شیرخوارگاه) در مالزی وجود دارد و آنها گنجایش ۹۴۹۸تخت را فراهم می‌سازند. اکثر آنها در نواحی شهری قرار دارند و نیز بسیاری از بیمارستانهای عمومی مجهز به جدیدترین ساز و برگ تشخیصی و پرتونگاری هستند. برای بیمارستانهای خصوصی به طور کل سرمایه‌گذاری بهینه‌ای هدف نشده‌است – و آنها اغلب ظرف ۱۰سال قبل از آن که شرکت‌ها از آن سودی حاصل کنند، به پیشه خویش انتها می‌دهند. اما، هم الان وضعیت تغییر کرده و شرکتها اینک به تعقیب ورود مجدد به این دامنه می‌باشند، به خصوص ازاین لحاظ که خارجی‌ها علاقه کثرت دارند که برای مراقبت درمانی به مالزی وارد شوند.
ساکنین مملکت مالزی از سه نژاد مالایی (۶۰٪)، چینی (۲۷٪)، هندی (۱۲٪) و غیره (۱٪) برپایی شده‌است.

اسلام کیش رسمی مالزی است و از شمار ۳۰ میلیون جمعیت این کشور بر اساس امار سال ۲۰۱۰ حدود ۶۱ درصد از ملت حائز کیش اسلام بوده‌اند. آیین مسلمانان مالزی اغلب شافعی است و البته از برخی فرقه‌های سایر مشابه صوفیه و اسماعیلیه نیز در این کشور تعدادی می‌زیند. چنان‌که حدود دو درصد از جمعیت مسلمانان این مملکت را نیز شیعیان برپایی می‌دهد که عمدتاً ایرانی بوده و جمعیتی بین ۳۵۰ الی ۴۰۰ هزار نفر را شامل می‌شود.
اولین مدرک مبنی بر وجود اسلام در شبه جزیره مالایی به قرن ۱۴ میلادی در ترنگانو برمی گردد، اما بر پایه گاهنامه،[۸] سلاطین کداح، مهاراجا دربار راجا (۱۱۷۹- ۱۱۳۶ میلادی) در سده ۹ به اسلام روی آورد و اسم خویش را به مظفرشاه تغییر داد و متعلق به تاریخ به پس ۲۷ پادشاه بر کداح حکومت نمودند.

ساختمان سلطان عبدالصمد در در مجتمع‌های دربار عالی مالایا و Trade Court در کوآلالامپور. کوآلالامپور مرکز ایالات فدراتیو مالایی و پایتخت فعلی مالزی
مالزی یک جامعه چنددینی است، و اسلام کیش رسمی این مملکت می‌باشد. برطبق ارقام آماری در سال ۲۰۰۰، چهار دین اصلی آن عبارتند از اسلام ۱۰۰٪ تا سده بیستم، فعالترین اعتقادات سنتیتاکنون به لحاظ بحث الی درجه بالاتری از رسمیت در مالزی تداوم یافته برای تأیید حاضر شده‌است. ارقام یادشده می‌تواند تحریف شده باشد چراکه آنها این درستی را در عقیده نگرفته‌اند که تمامی اشخاص مالایایی به لحاظ رسمی مسلمان بوده و بدون توجه به باورهای شخصی آنها، مسلمان فرض شده‌اند.
اگرچه قانون بنیادین مالزی از لحاظ نظری آزادی مذهبی را تضمین می‌کند، در عمل، این چگونگی چندان هم ساده نیست (نگاه کنید به آزادی مذهبی در مالزی) بیشتر غیر مسلمانان در فعالیتهای خویش همچون احداث ساختمانهای مذهبی با محدودیتهایی مقابل هستند. ضمناً، مسلمانان خود را نسبت به اطاعت از تصمیمات احکام شریعت ملزم می‌دانند. به عنوان یک مسئله قانونی هنوز کاملاً مشخص نشده که آیا مسلمانان آزادانه از دستور ها اسلام فرمانبرداری می‌کنند یا خیر. در بعضی از موقعیتها، دادگاه‌های مالزی حق آزادی انتخاب دین را برای فرد حتی زمانی که از آیین اسلام برگشته، نادیده گرفته‌اند. (همچون یوشع جمال الدین در برابر موضع وزارت کشور در دهه ۱۹۸۰)
در کل، هرکسی که می‌خواهد از مذهب اسلام برگردد باید بطور قانونی اظهار نماید، ولی این فرمایش هنوز توسط دادگاه‌های درونی مالزی به رسمیت شناخته نشده‌است. گفته می‌شود هرکسی می‌تواند ارتداد خود را به یک دادگاه شریعت اظهار کند، ولی کلاً دادگاه چنین مجوزی را به وی نمی‌دهد.
مردم مالزی شخصاً به اعتقادات مذهبی یکدیگر گرامیدن می‌گذارند، و عمدتاً دشواری ها مذهبی داخلی از جهت سیاسی به وجود می‌آید.
اسلام در مالزی
بودائیسم در مالزی
مسیحیت در مالزی
هندوئیسم در مالزی
وضعیت آزادی مذهبی در مالزی
فرهنگ[ویرایش]
مردم مالزی افرادی بسیار خونگرم و میهمان نواز هستند. مسلمانها حائز رستورانها و فروشگاه‌هایی هستند که با آرم حلال مشخص می‌شوند. هندوها به برهما و چینی‌ها به بودا معتقد هستند.
با پروا به طبیعت بخشنده این سرزمین بومی‌ها که اکثراً مسلمانند دارای اخلاقی خوش و دست و دل باز هستند. دارای سامان و ترتیب در کارها به شکل کاملاً اروپایی می‌باشند؛ که با توجه به سرمایه گذاریهای شرکت‌های ژاپنی در این کشور و وارسی و مدیریت ژاپنی‌ها این نظم در تمام جاها مشهود است.
تنها قمار خانه کشورهای مسلمان در این مملکت و در بلندای تله کابین شهر گنتینگ و ورود مسلمانان مالائی به آن ممنوع است. مالزی کشوری است تفریحی و زیاد قشنگ که در سنه ۲۰۰۶ برابر با ۲۲ میلیون تن گردشگر را پذیرا بوده‌است. جمعیت این کشور ۲۸ میلیون است.
مالزی یک جامعه چند نژادی، چند فرهنگی و چند زبانی است که شامل ٪۶۵مالایایی و دیگر تیره ها بومی، ٪۲۵ چینی، و ٪۷ هندی می‌باشد. مالایایی‌هایی که بزرگترین گردآور را برپایی می‌دهند، تمامی مسلمان می‌باشند چرا که هر فرد باید مسلمان باشد لغایت از لحاظ قانونی بتواند تحت شرایط امور قانونی مالزی پیمان گیرد. مالایایی‌ها از لحاظ سیاسی نقش غالبی را ایفا نموده و دسته جمعی را برپایی می‌دهند که بومیپوترا نامیده می‌شود. زبان بومی آنها مالایایی، «باهاسا مالایو» است. باهاسای مالزی بسیار مانند به باهاسا مالایو در کاربردی‌ترین مواردی است که زبان ملی کشور مالزی شمرده می‌شود.
در گذشته، زبان مالایایی عمدتاً به خط جاوی نوشته می‌شد که یک الگوی خطی بر بنیاد زبان عربی است. با گذشت زمان، ترکیب لاتین بر الگوی جاوی به عنوان یک الگوی غالب نگارشی مستولی شد. این اغلب در نشان نفوذ سامانه آموزشی استعماری بوده که به بچه‌ها نگارش لاتین را به جای الگوی عربی آموزش داده‌است.
بزرگترین قبیله بومی از لحاظ تعداد، مردم ایبان از ساراواک هستند که تعدادشان بیش از ۶۰۰ هزار تن است. برخی از مردم ایبان هنوز در روستاهای کهنه جنگلی در کلبه‌هایی در کنار رودهای راجانگ و لوپار و سرشاخه‌های آن زندگی می‌کنند، ولی بسیاری از آنها به شهر کوچ کرده‌اند. بیدایوه، (۱۷۰۰۰۰) قبیله‌ای است که افراد آن در دسته جنوب غرب ساراواک قرار دارند. بزرگترین قبیله بومی در ساباه، کادازان است. اغلب آنها کشاورزان مسیحی هستند که از این طریق امرار معاش می‌کنند. اورانگ اسلی (۱۴۰۰۰۰) یا قبایل بومی، دربرگیرنده شمار ی از جوامع نژادی مختلف هستند که در شبه جزیره مالزی حیات می‌کنند. از لحاظ سنتی، شکارچیان و کشاورزان عشایر بسیاری از آنها در فضا مشخصی ساکن بوده و لغایت حدودی جذب شهرهای جدید مالزی شده‌اند. اما، آنها به عنوان فقیرترین گروه اجتماعی در مملکت باقی‌مانده‌اند.
جمعیت چینی‌ها در مالزی عمدتاً شامل فرقه‌های بدائیست ماهایالنا، تائوئیست یا مسیحی می‌باشند. زبان چینی در مالزی به گونه ها لهجه‌های چینی تکلم می‌شود از جمله چینی ماندارین، هوکین / فوجیان، زبان کانتونی، هاکا و تئوچو. بعضی از چینی‌ها به انگلیسی به عنوان زبان نخست صحبت می‌کنند. زبان چینی از لحاظ تاریخی در جامعه بازرگانی مالزی رایج بوده‌است.
هندیها در مالزی عمدتاً ملت تامیل هندو از جنوب هند هستند که به زبان تامیلی، مردم تلوگو، مالایالام، و هندی تکلم می‌کنند و بیشتر در شهرهای بزرگتر غرب شبه جزیره حیات می‌کنند. بسیاری از طبقات میانه تا بالای متوسط هندی در مالزی به زبان انگلیسی به عنوان زبان نخست صحبت می‌کنند. در ضمن جامعه‌ای بزرگ از سیکها در مالزی زندگی می‌نمایند که جمعیت آنها در اینجا بالغ بر ۸۳۰۰۰ نفر می‌باشد.
نژاد مرکب اوراسیایی، کامبوجی، ویتنامی، و قبایل بومی باقی جمعیت مالزی را برپایی می‌دهند. شمار کمی از اوراسیایی‌ها که ترکیبی از اعقاب پرتغالی- مالایایی هستند، به یک زبان درآمیخته با پرتغالی تکلم می‌کنند که زبان پاپیا کریستانگ گفته می‌شود. همچنین اوراسیایی‌هایی با اعقاب دورگه مالایایی و اسپانیائی هستی دارد که عمدتاً در ساباه سکن هستند. مهاجران موجود از کشور فیلیپین، به زبان چاواکانو گفتگو می‌کنند، که تنها زبان ممزوج با مبنای اسپانیولی در آسیا می‌باشد. کامبوجی‌ها و ویتنامیها عمدتاً بودائی هستند. (کامبوجی‌های فرقه تراوادا و ویتنامیهای فرقه ماهایانا)
موسیقی سنتی مالزی شدیداً تحت تأثیر اشکال چینی و اسلامی پیمان گرفته‌است. این موسیقی بطور گسترده‌ای حول افزار موسیقی چون گدانگ (طبل) می‌چرخد، اما سایر دست موزه ضربی (برخی ساخته شده از صدف)، رباب، وسایل موسیقی رشته‌ای یا کششی، سرونای (سرنا)، و دست موزه موسیقی دهل همانند (نی دوشاخه)؛ فلوت و ترومپت هستند. این کشور دارای سنت توانمندی از رقص و درامهای همراه بارقص می‌باشد، که برخی ریشه تایلندی، هندی و پرتغالی دارند. دیگر خرده هنرمندانه دربرگیرنده kulit wayang)، سیلات (هنر رزمی حائز سبک) و صنایع دستی همچون باتیک، بافندگی با نقره و برنزکاری، می‌باشد.
شهروندی[ویرایش]
به اغلب مالزیایی‌ها بر اساس حقوق مدنی شهروندی دیتا شده‌است همه مالزیایی‌ها بدون هیچ شهروندی رسمی در تو ایالات خود شهروند فدرال هستند. برای هر شهروند کارت شناسائی بهداشتی تحت عنوان “MyKad” در سن ۱۲ سالگی صادر می‌شود، و باید همیشه آن را با خود داشته باشد. هر شهروند لازم است کارت شناسائی خود را به پلیس نشانه دهد، یا در مواقع اضطراری که هر فرد نظامی باید خویش را به وسیله آن شناسایی نماید. اگر کارت فوراً در دسترس نباشد، شخص به لحاظ فنی ۲۴ساعت بر اساس قانون فرصت دارد تا با مراجعه به نزدیکترین کلانتری برای دریافت آن اقدام نماید.
تعطیلات[ویرایش]
مردم مالزی در درازا سنه شماری روزهای تعطیلی و جشن دارند. بعضی از این تعطیلات جزو تعطیلات عمومی فدرال شناسایی شده‌اند و بعضی سایر بدست خود ایالات به عنوان تعطیلات عمومی معرفی می‌شوند. برخی جشنها نیز که جزو تعطیلات عمومی محسوب نیستند از سوی گروه‌های خاص نژادی یا مذهبی تعطیل محسوب می‌شوند.
مشهورترین روز تعطیل (در مالزی) «هاری مرداکا» (روز استقلال-National Day) در ۳۱ اوت به خاطره استقلال فدراسیون مالزی در سنه ۱۹۵۷ می‌باشد. هاری مرداکا، و نیز روز کارگر (۱می)، روز تولد شاه (اولین شنبه ماه ژوئن) و برخی جشن ها دیگر به عنوان تعطیلات عمومی و رسمی و فدرال در این مملکت محسوب می‌شوند.
مسلمانان در مالزی (ازجمله تمام مالایایی‌ها و دیگر مسلمانان غیر مالایایی) در تعطیلات مسلمین جشن می‌گیرند. نامی ترین عید، عید فطر (که «هاری رایا عیدالفطر نیز گفته می‌شود) و ترجمه مالایایی آن عیدالفطر است. رویهمرفته این عید از سوی مسلمانان سراسر عالم در سرانجام ماه رمضان، ماه روزه داری، برگزار می‌شود. علاوه بر، Hari Raya Puasa، آنها عید قربان (به» هاری رایاً عیدالاضحی نیز گفته می‌شود و برگردان آن عیدالاضحی (قربان) بوده)، و اول ماه محرم (سال جدید اسلامی)، و مولد الرسول (روز تولد پیامبر (ص)) را نیز جشن می‌گیرند.
فرهنگ چینی در مالزی به عنوان مثال جشنهایی برگزار می‌شود که از سوی تمام چینی‌های سراسر دانشمند انجام می‌گیرد. سنه جدید چینی معروفترین این جشنها است که ۱۵ روز درازا می‌کشد و با ” جشن فانوس به پسین می‌رسد. دیگر جشنهای برگزار شده از جانب چینی‌ها عبارتند از جشن کینگمینگ، جشن قایق اژدها و جشن میانه پاییز. علاوه بر جشنهای سنتی چینی، بودائی‌های چینی نیز جشن روز وساک را برگزار می‌نمایند.
اکثر هندیهای مالزی هندو هستند و جشن دیپاوالی (دیوالی)، یا جشن روشنایی نور برگزار می‌کنند، در حالی که تایپوسام مراسمی است که در سراسر مملکت با گردهمایی هندوها در باتو کیوز (غارهای باتو) برگزار می‌گردد. ماضی از هندوها، سیکها نیز جشن وایساکی، یا سنه جدید سیکها را برگزار می‌کنند.
جشنهای دیگر همچون کریسمس، هاری گاوای بین ملت ایبان در دایاک، پستاکاآماتان از ملت کادازان دوسون نیز در مملکت مالزی برگزار می‌شود.
با وجود آن که اغلب این جشنها مربوط احسب یا آیین خاصی می‌شود، تمامی مالایایی‌ها بدون پروا به پیشینه مذهبی و نژادی خود، این جشنها را با هم برگزار می‌کنند. در سالهای ۱۹۹۸–۱۹۹۶ زمانی که جشنهای هاری رایا پوآسا و سنه جدید چینی با یکدیگر همزمان گردید، شعار «Raya Kongsi» که ترکیبی از Gong Xi Fa Cai بود، برای تبریک سال نوی چینی استفاده شد، و هاری رایا (که در زبان مالایایی به مفهوم «جشن‌گیری با همدیگر» می‌باشد) بکار رفت. در طول سالهای ۲۰۰۶–۲۰۰۵، هاری رایا پوآسا و دیپاوالی با یکدیگر همزمان شده، و یک شعار مثل «Raya Deepa» آفریدن؛ نوآفریدن می‌شود.
جاذبه‌های گردشگری[ویرایش]
شبه جزیره مالزی به سبب داشتن سواحل بیشمار و متنوع در بخش‌های مختلفش، گرد از بزرگترین و مهمترین مکانهای غواصی در جهان شمرده می‌شود. محدوده ساراواک به سبب داشتن آبهای شفاف و گوناگونی ماهی‌ها از زیباترین جاذبه‌های مالزی به شمار می‌رود.
طبیعت زیبا و استوایی مالزی مکانهای متعددی را برای گردشگران علاقه‌مند به طبیعت ارائه می‌کند. تامان نگارا[۹] یا جنگل ملی مالزی از قدیمی‌ترین جنگلهای جهان به آمار می‌رود.
سواحل شرقی شبه جزیره مرکزی مالزی، دارای جزایر زیاد دیدنی و بکر می‌باشند که از آن میان عبارتند از: جزایر پرهنتیان، جزیره ردانگ، جزیره تیومان. همچنین می‌توان به جزیرهٔ لنکاوی en:Langkawi اشاره کرد که در شمال غربی مالزی واقع شده‌است و در زبان مالایی به معنی جزیرهٔ عقاب سرخ قهوه‌ای است. جزیرهٔ لنکاوی با جزیره مذهب در کنداب پارس خواهر خوانده هستند.
جزایر پرهینتان از جاذبه های اصلی و ملی به حساب آمده که عده ی عظیمی از گردشگر های مالزی را به سمت خود جذب میکند
برج‌های دوقلوی پتروناس که از آن شرکت نفتی پتروناس مالزی می‌باشند در حال آماده بلندترین برجهای دوقلوی عالم می‌باشند که احد از مکانهای توریستی شهر کوالالامپور را بوجود آورده‌اند.
مجسمهٔ ایستادهٔ هندو در باتو کیو[۱۰](کوالالامپور) یکی از مجسمهٔ های بلند ایستاده دنیاست که کل روزه شمار زیادی از توریست‌ها متعلق به رویت می‌کنند.
پارک پرنده‌ها[۱۱] واقع در شهر کوالالامپور نیز بزرگترین باغ پرنده‌های روباز در دنیاست.
بلندیهای گنتینگ[۱۲] و گردآور هتلها و رستورانها به به اتفاق تنها کازینو موجود در مالزی در فاصله کمی از کوالالامپور نیز یگانه دیگر از جاذبه‌های گردشگران در مالزی می‌باشد. بازارهای محلی و فروشگاه‌های بسیار بزرگ تو شهر کوالالامپور نیز چه بسا یکی سایر از جاذبه‌های این شهر برای عده‌ای از گردشگران باشد.
جستارهای وابسته[ویرایش]
معاون نخست وزیر مالزی
آموزش در مالزی
شیعه‌ستیزی در مالزی

قشم

جزیره قشم بزرگترین جزیره ایران و کنداب فارس و از آنگونه جزایر جنوب ایران می باشد که در تنگه هرمز قرار دارد و از پیشترها به ایران تعلق داشته است و در دوران ساسانیان ابرکاوان خوانده می شده است.
در سال ۱۳۹۰ این شهرستان قشم به سه دسته مرکزی و بخش شهاب و تقسیم هرمز ۷ دهستان دسته شده بود.

جزیره قشم در نقشه خاورمیانه ساموئل آگوستوس میشل
طبق واپسین تقسیمات کشوری امروزه شهرستان قشم ۶۹ شهر و روستا دارد که مهم‌ترین آنها عبارت‌اند از:
۱ – طولا
۲ – درگهان
۳ – حمیری
۴ – جزیره لارک (جزء جزیره قشم)
۵ – کووئی
۶ – هلر
۷ – گیاهدان
۹ – رمچا
۱۰ – جی‌جیان
۱۲ – باغ بالا
۱۳ – توریان
۱۴ – تُم‌سنتی
۱۵ – زینبی
۱۶ – پی‌پشت
۱۷ – کوشه قشم
۱۸ – کاروان (قشم)
۱۹ – گربه دان
۲۰ – زیرانگ
۲۱ – گردوا
۲۲ – مسدوم
۲۳ – خالدین
۲۴ – مسن
۲۵ – شیب دراز
۲۶ – دیرستان
۲۷ – برکه خلف
۲۸ – جزیره هنگام دربرگیرنده روستاهای اثناء جدید
۲۹ – اثناء کهنه
۳۰ – اثناء غیل (جزیره هنگام جزء جزیره قشم)
۳۱ – ریکو (قشم)
۳۲ – پاراگراف (لاتین) حاج علی
۳۳ – قندیل
۳۴ – نخل گل
۳۵ – بندرلافت
۳۶ – طبل (قشم)
۳۷ – ملکی (قشم)
۳۸ – هفترنگو
۳۹ – سلخ
۴۰ – گمبران
۴۱ – سهلی
۴۲ – تمبان
۴۳ – گورزین
۴۴ – دهخدا (قشم)
۴۵ – گوران (قشم)
۴۶ – نقاشه
۴۷ – دوربنی
۴۸ – بندردولاب
۴۹ – گوری
۵۰ – مرادی
۵۱ – درکو
۵۲ – دوستکو
۵۳ – مرادی
۵۴ – چاهو شرقی
۵۵ – تم گس
۵۶ – کنارسیاه
۵۷ – چاهوغربی
۵۸ – سرریگ
۵۹ – باسعیدو
۶۰ – رمکان
۶۱ – دفاری
۶۲ – کابلی
۶۳ – شیخ حسن
۶۴ – معتمد آباد
۶۵ – منصورآباد
۶۶ – عایشه آباد
۶۷ – تلمبو
(سوزا، هرمز و قشم دامنه شهری‌اند و در سال ۸۵ بندر درگهان به حوزه شهری اضافه شد)

نگاره هوایی ناسا از جزیره
شهر قشم در شرقی‌ترین نقطه جزیره واقع شده‌است و به رغم آنکه این شهر نسبت به کل جزیره مرکزیت هندسی ندارد، اما به دلیل موقعیت مهم استراتژیک آن (دید مفصل به جنوب، شمال و شرق، دید به تنگه هرمز، نزدیکی به بندرعباس و…) از قدیم واجد اهمیّت بوده و عمده‌ترین سکونتگاه جزیره محسوب می‌شده‌است. برگزیدن شهر قشم به عنوان پایگاه اصلی توسعه منطقه آزاد تجاری-صنعتی قشم نیز بر اهمیت این شهر افزوده‌است
به علت بازار پر رونق و ورود کالاهای زیاد مهم از کشورهای حاشیهٔ کنداب فارس به این جزیره، وجود بنادر مهم و وانگهی بنادر اختصاصی بسیار مهم می‌باشند. چنان‌که پیشتر ها بنادر صیادی و بنادر تجاری در کناره یک سایر پیمان داشته اما الان به علت رونق اقتصادی بنادر به صورت اختصاصی و اخص امور خدمات به کشتی‌های تجاری و صیادان را انجام می‌دهند. بنادر مهم و صیادی شهرستان قشم به تر تیب ذیل می‌باشند.
۱ – بهمن ۲ – شهید ذاکری ۳ – بندرسوزا ۴ – مسن ۵ – سلخ ۶ – کاوه ۷ – لافت ۸ – درگهان ۹ – باسعیدو ۱۰ – فجر ۱۱ – کمپانی نفت ۱۲ – رمچاه ۱۳ – کندالو ۱۴ – طبل ۱۵ – هنگام
جزیره هنگام، هرمز و لارک هستند. بعضی جزیره‌های کوچک گوشه ها-کناره ها قشم وجود دارند که فاصله کمی با کنار جزیره دارند و هنگام برکشند و فروکشند (جزر و مد) به ساحل جزیره می‌پیوندند و می‌گسلند همین مایه نامگذاری این چند جزیره کوچک بعنوان جزایر ناز شده است که گویی در پیوستن به جزیره ناز می‌کنند!
عمده فعالیت چهره گرفته دراین جزایر صیادی است. به تازگی طبیعت بکر و کنار زلال این جزایر مورد پروا گردش گران پیمان گرفته است، که در این میانی جزیره اثناء به خاطر تقرب به جزیره قشم و زیستگاه دلفین‌ها، آهوها (جبیرها) و تنها پارک کروکودیل ایران بیشتر از بقیه جذب توریست می‌نماید.
مهاجرت[ویرایش]
علاوه بر جمعیت بومی و ساکن، جزیره قشم حائز جمعیت غیربومی و مهاجر بسیاری است که به‌طور عمده در بخش‌های تجارت، بازرگانی، صنایع و معادن، ادارات و دوایر دولتی و ارگان‌ها، بانک‌ها، تشکیلات سازمان منطقه آزاد قشم و دیگر بخش‌های خدماتی به فعالیت کارگماری دارند. ضمن آن که آمار قابل توجهی توریست نیز – همواره به‌ویژه در فصل‌های پاییز و زمستان و تعطیلات نوروزی – وارد جزیره می‌شوند.
زبان و گویش[ویرایش]
زبان اصلی ملت قشم، مثل تمام مردم ساکن بنادر و سواحل جنوب مملکت و دیگر جزایر، پارسی است ولی با لهجه بندری صحبت می‌کنند که برای کل مردم و مسافرانی که به جزیره مسافرت می‌کنند قابل فهم و درک است. لهجهٔ محلی و متداول مردم قشم در شهرها و روستاهای آن تقریباً یکسان است. به‌طور کلی باید گفت زبان محلی قشمی، آمیخته‌ای از زبان‌های عربی، فارسی، بندری، هندی و انگلیسی است.
دین و مذهب[ویرایش]
مردم جزیرهٔ قشم (بومیان) در برگیرنده مسلمان طرفدار دین شیعه و اهل تسنن (شافعی)اند. دین‌داری در وسط ملت این جزیره جایگاه خاصی دارد و اولاد خود را از کودکی دلگرمی به نمازخواندن و روزه‌گرفتن و یادگیری قرآن می‌کنند.
موقعیت جغرافیایی[ویرایش]
این جزیره از شمال به شهر بندرعباس، مرکز دسته خمیر و قسمتی از شهرستان بندر لنگه، از شمال خاوری به جزیرهٔ هرمز، از شرق به جزیرهٔ لارک، از جنوب به جزیرهٔ اثناء و از جنوب باختری به جزایر تنب کبیر و حقیر و بوموسی محدود می‌گردد. فاصله جزیرهٔ قشم (از بندر قشم) لغایت بندرعباس ۸/۱۰ مایل (۲۰ کیلومتر)، الی بندر هرمز ۷۲/۹ مایل (۱۸ کیلومتر)، جزیره لارک (تا مرکز دهستان لارک) ۸۵/۴ مایل (۹ کیلومتر)، لغایت جزیره بوموسی ۰۱/۸۸ مایل (۱۶۳ کیلومتر) و جزیره تنب بزرگ ۵۵/۶۱ مایل (۱۱۴ کیلومتر) است.
مساحت جزیره[ویرایش]
مساحت جزیره ۱۴۹۱ کیلومترمربع، حدود ۲/۵ مساوی دومین جزیره بزرگ خلیج پارس یعنی بحرین است. طول جزیره از بندر قشم، لغایت بندر باسعیدو در انتهای جزیره را در منابع مختلف بین ۱۰۰ الی ۱۳۰ کیلومتر برآورد زده‌اند و بیشتر روی درازا ۱۱۵ و ۱۲۰ کیلومتر تکیه شده‌است. در گزارش توجیهی اجرای قانون تعاریف، طول سراسری جزیرهٔ قشم را ۱۲۰ کیلومتر بیان کرده‌اند. عرض جزیره، در نقاط گوناگون متفاوت بوده و به‌طور متوسط دارای سه عرض: کم (بین طبل و سلخ)، زیاد (بین لافت قدیمی و شیب دراز) و متوسط (در منطقه اسکان) است. با این وجود، عرض میانه جزیره قشم را ۱۱ کیلومتر می‌توان محسوب داشت.
زمین‌شناسی قشم[ویرایش]
تاریخچه زمین‌شناسی و تکتونیک منطقه: دسته شمالی کنداب فارس قسمتی از بخش جنوب شرقی زون ساختاری زاگرس را برپایی می‌دهد که با روند کمربند چین‌خورده – راندگی شمال غربی – جنوب شرقی در نشانه آخرین فاز کوه‌زایی آلپین در پلیو – پلیئستوسن چین‌خورده و دگرریخت شده‌است. سازندهای زمین‌شناسی این کمربند شدنی است محدوده سنی دیرینه‌زیستی اسبق لغایت ترشیری داشته باشند و شامل دیاپیرهای منسوب به پالئوزوئیک پیشین به اسم سری هرمز بوده که تا عهد آماده به طرف سازندهای بالایی و لغایت روی زمین فعال بوده‌اند. بر بنیاد نظر اکثریت زمین‌شناسان این منطقه از نظر تکتونیکی از زمان ترشیری بازپسین به عنوان ناحیه پرکار تکتونیکی بخش جنوبی پیشانی سایر ریختی یا کمربند همگرایی (بین‌النهرین و حوزه خلیج فارس) و وانگهی حاشیه‌های صفحه فشارشی و برخوردی قاره ایران – عربی، فعال بوده‌است.
لرزه خیزی قشم[ویرایش]
در ساعت ۱۲ و ۳۴ دقیقه و ۲۵ ثانیه روز سه‌شنبه ۲۱ تیرماه ۱۳۸۴ زمین‌لرزه‌ای به ابهت ۶/۴ در استان هرمزگان اتفاق که در مناطقی از فرمانروایی از آنگونه جزیره قشم دانستن شد. کانون این زمین‌لرزه در مختصات ۰۷/۲۷ درجه عرض شمالی و ۹۱/۵۵ درجه طول شرقی، در حوالی گچین در غرب بندرعباس و در فاصله ۱۹ کیلومتری بندر درگهان (در جزیره قشم) اعلام شد. تنها پس‌لرزه ثبت شده این زمین‌لرزه که امکان ثبت و تعیین محل آن هستی داشته، در ساعت ۱۶ و ۱۱ دقیقه همان روز و به بزرگواری ۸/۲ روی داده‌است.
سواحل[ویرایش]

سواحل جنوبی جزیره قشم
جزیره قشم با وسعتی نزدیک به ۱۵۰۰ کیلومترمربع، بیشترین سواحل و کرانه‌ها را در بین جزایر خلیج فارس به خود وابستگی می‌دهد. سواحل زیتون، سیمین، جزایر ناز، سوزا، مسن، شیب‌دراز، سلخ و دوستکو از دیدنی‌ترین سواحل جزیره قشم محسوب می‌شوند. از ویژگی‌های کناره شناختی این جزیره، تنوع سواحل صخره‌ای، ماسه‌ای و گلی آن است که چنین خصوصیتی به‌طور یک جا در کمتر جزیره‌ای یافت می‌شود. سواحل شنی و ماسه‌ای نقره‌فام و سیمین براق نیز از سایر گونه ها سواحل در جزیره قشم محسوب می‌شوند. ساحل صخره‌ای زیتون، کنار شنی سیمین و سواحل گلی لافت و جنگل‌های حرا تنوع سواحل قشم را نشان می‌دهند. کنار صخره‌ای ریگو سرشناس به کناره لاک‌پشت‌ها نیز از دیگر سواحل زیبای جزیره قشم است که لاک‌پشت‌ها در آنجا برای نفس‌گیری و تغذیه به روی آب می‌آیند. سواحل زیبای جزیره هنگام در دو کیلومتری خط ساحلی جنوب جزیره قشم زیستگاه دلفین‌های باهوش و بازیگوش است که این مسئله مایه جذب گردشگران علاقه‌مند به قشم و جزیره هنگام شده است.
آب و هوا[ویرایش]
قشم در گروه سرزمین‌های گرم و نمدار پیمان می‌گیرد و این در حالی است که نم نسبی هوا در قشم بالاست. اختناق هوا در قشم بین ۱۰۱۵ لغایت ۱۰۱۸ میلی‌بار جیوه‌است که در تابستان به دلیل گرمای زیاد، تنگنا هوا به کمتر از ۱۰۰۰ میلی‌بار می‌رسد. دمای میانه سالیانه جزیره قشم نزدیک ۲۶ درجه سانتی‌گراد، با میانه حداکثر و حداقل دمای روزانه به ترتیب ۳۳ و ۱۸ درجه سانتی‌گراد است. کشمکش درجه حرارت فصلی این جزیره بسیار بسیار است. گرم‌ترین زمان‌ها ۱۰ تیر تا ۱۰ شهریور و سردترین ماه‌ها دی و بهمن است. در جزیره قشم حداکثر و دست کم دمای مطلق ۴۶ و ۱۶ درجه سانتی‌گراد به ثبت رسیده‌است.
پوشش گیاهی
اولین و مهم‌ترین جامعه گیاهی جزیره در جنگل‌های حرا تماشا می‌شود که گونه‌ای از مانگروها به اسم Avicennia marina (به نام ابوعلی سینا، عالم پرآوازه ایران) است و گستره‌ای بیش از ۲۰۰۰ کیلومتر چهارگوش از مساحت جزیره را به خود گزین کردن داده‌اند. گیاهان قشم خشکی پسند و حرارت‌خواه بوده و بیچارگی به نم زیاد در تابستان دارند و اغلب به شکل درختچه‌های نیم‌بیابانی کوتاهی قد قابل تماشا هستند. از این جمله درختان می‌توان به درختان کهور، چت (با کسره ذیل چ)، کرت، و کناره اسم برد؛ که بیشتر آنها کهور وچت هستند. بوته‌های جر نیز در ساحل این درختان پوشش گیاهی جزیره را تشکیل می‌دهند. نخل‌ها در این جزیره تنها در باغ‌های نخل می‌توان یافت که به علت کمبود آب و کمبود بارندگی ناچیز رونق تر شده است.
حیات جانوری[ویرایش]
در آب‌ها و خشکی‌های دانشمند سه سیستم حیاتی از نظر تنوع زیستی از بیشترین تنوع جانوری و گیاهی برخوردارند. این سه اکوسیستم عبارت‌اند از جزایر مرجانی، جنگل‌های حرا و جنگل‌های بارانی. در جزیره قشم و آب‌های پیرامونی آن دو اکوسیستم‌های اول و دوم حضور دارند گونه‌های معرفی شده پستانداران قشم عبارت‌اند از ۴ گونه خفاش که یک نوع آن خفاش میوه‌خوار است، خفاش میوه‌خوار بزرگ‌ترین خفاش مملکت بوده و بیشتر از قشم گزارش شده‌است.
جونده[ویرایش]
۴ گونه، یک گونه خارپشت، یک گونه خرگوش، یک گونه روباه و دو نوع نمسی و یک نوع جبیر یا غزال ایرانی نیز در قشم شناسایی شده‌است.
خزندگان معرفی شده قشم نیز بسیار متنوع هستند. سه گونه مار و ۱۷ گونه مارمولک و یک گونه دوزیست در قشم شناخته شده‌اند.
دوزیستان و خزندگان[ویرایش]
با توجه به موقعیت جغرافیای جزیره قشم در کنداب فارس و به علت تنوع نواحی اکولوژیک آن و در ضمن به علت وجود زیستگاه‌های متنوع نظیر: محیط تالابی جنگل حرا، پهنه‌های گلی، تپه ماهورهای متنوع، مناطق بیابانی، شنزارها، سواحل شنی، مناطق صخره‌ای، مزارع و باغ‌های کشاورزی و چمنزارهای فصلی – مطالعه مقدماتی اکولوژیک توزیع و پراکنش دوزیستان و خزندگان جزیره چهره پذیرفت.
پرندگان[ویرایش]
بارزترین پدیده طبیعی قشم گوناگونی پرندگان آن است. از میلیون‌ها سنه قبل به این سو نزدیک چهارمیلیون پرنده مهاجر به‌طور منظم در فصل‌های گوناگون سال، به خلیج فارس همانند یک زیستگاه ویژه، پناه می‌آورند. به‌طور کلی، در گشت و گذاری چند روزه در جزیره قشم بسهولت می‌توان الی ۱۰۰ گونه از پرندگان آن را نگریستن کرد. پرندگان از بیشترین تنوع برخوردارند. لیست طیور شناسایی شده قشم تا سنه گذشته ۹۸ گونه بود اما با معرفی ۷۵ گونه پرنده دیگر، این لیست در حال آماده به ۱۷۳ گونه رسیده‌است. برخی از این پرندگان از دسته طیور کمیاب کشورمان هستند که شاهین کبود و حواصیل سبز از آن جمله‌اند.

تایلند

تایلند با اسم رسمی پادشاهی تایلند و اسم پیشین سیام، کشوری در شبه‌جزیره هندوچین واقع در جنوب شرقی آسیاست. این مملکت از شمال با برمه و لائوس، از شرق با لائوس و کامبوج، از جنوب با مالزی و کنداب تایلند، و از غرب با برمه و دریای آندامان همسایه‌است.
زبان رسمی کشور تایلندی، پایتخت و همچنین پرجمعیت‌ترین شهر آن بانکوک و آیین حدود ۹۵ درصد مردم بودایی است.
نام تایلند در زبان ملت محلی برگرفته از دو واژه Thi و Land می‌باشد که به معنای سرزمین حوری یا همان تایی است.
در پی کودتای پرایوث چان اوچا فرمانده ارتش علیه تاکسین شیناواترا پیش درآمد وزیر پیشین این کشور، در سنه ۱۳۹۳ حکومت نظامیان بار دیگر بر این مملکت برپا شد. در ۱۳۹۵ (۲۰۱۶) همه‌پرسی قانون بنیادی توسط نظامیان برگزار شد که رأی مثبت ملت به آن مایه شد تا اختیارات وسیعی به خونتا (حکومت نظامی تایلند) داده شود.
تایلند از سنه ۱۹۳۲ یک مملکت مشروطه سلطنتی است که بر اساس قانون بنیادی قدرت سیاسی در دست نخست‌وزیر و پارلمان مملکت است. پادشاه مسئول حکومت است و «جایگاهی درخور احترام و عبادت» دارد.[۱]
در تایلند، مقام سلطنت از محبوبیت و حتی «قداست ویژه‌ای» در میانی اکثریت ملت برخوردار است.[۲]
هم‌اکنون واجیرالونگکورن از دودمان چاکری سلطان تایلند است.[۳] وی با فوت شد پدرش، بومیپول آدولیاده به سلطنت رسید. سلطان سابق تایلند، علیرغم وقوع چندین کودتای نظامی دردوران سلطنتش، نقشی مهم در ثبات کشور داشت.[۱] قبل از بومیپول، برادرش آناندا ماهیدول پادشاه تایلند بود که در شرایط مرموزی در کاخ سلطنتی به قتل رسید.
این کشور با مساحت حدود ۵۱۳ هزار کیلومتر نزدیک ۶۴ میلیون تن را در خود جای داده‌است.
موقعیت جغرافیایی: جنوب شرق آسیا(۱۵ درجه شمالی و ۱۰۰ درجه شرقی – نیمکره شمالی)
مساحت: ۵۱۳٫۱۱۵ کیلومتر مربع
همسایگان: میانمار در غرب و شمال- لائوس در شمال و شمال شرق- کامبوج در جنوب شرق و مالزی در جنوب
مرزهای زمینی: ۴۸۶۴ کیلومتر
مرزهای دریایی: ۳۲۱۹ کیلومتر
آب و هوا: آب و هوای گرمسیری با سه فصل جدا گرم و خشک، بارانی و خنک
فصل گرم و خشک از ماه مارس الی ماه می ادامه دارد در این فصل میانه درجه حرارت ۳۴ درجه سلسیوس است و نم هوا ۷۵٪ ست. فصل بارانی از ماه ژوئن الی ماه اکتبر پیوستگی دارد و میانه درجه گرما به ۲۹ درجه سلسیوس و میزان رطوبت به ۸۷٪ افزایش می‌یابد. فصل خنک از ماه نوامبر لغایت فوریه‌است. در این فصل درجه گرما بین ۲۰ الی ۳۲ درجه سلسیوس در نوسان است.
منابع طبیعی: کائوچو، قلع، تنگستن، الوار چوبی، سرب، سنگ گچ، زغال سنگ، فلوراید، زمینهای کشاورزی
صادرات مهم: اتو مبیل – کولر – برنج و محصولات کشاورزی – پوشاک و محصولات نساجی – شیلات و غذاهای دریایی – ترانزیستور و قطعات کامپیوتر
واردات مهم: سوخت (نفت و گاز) – مواد خام
صنایع: اتو مبیل سازی – گردشگری – نساجی و پوشاک- کشاورز – نوشابه سازی – تنباکو- سیمان – صنایع سخیف همانند سنگهای قیمتی – تجهیزات الکترونیکی – قطعات رایانه – مدارات مجتمع – دومین تولیدکننده تنگستن در دانشمند و سومین تولیدکننده قلع
محصولات کشاورزی: برنج – نشاسته کاساو یا مانیوک – کائوچو- نیشکر – ذرت – نارگیل – و سویا
واحد پول: بات (Baht) – هر دلار آمریکا تقریباً معادل ۳۰ بات است و هر بات معادل ۱۱۵ تومان
زبان تایلندی یکی از قدیمی‌ترین زبان‌های شرق آسیاست و بیشتر مردم تایلند به این زبان صحبت می‌کنند هرچند گویش‌های قومی و منطقه‌ای بسیاری نیز در نقاط گوناگون این مملکت وجود دارند. تایلندی زبان رسمی این مملکت است و الفبای ویژه خویش را دارد. زبان گفتاری و نوشتاری این مملکت کاملاً برای کسانی که به این کشور سفر می‌کنند، غیرقابل فهم است. این زبان، تک سیلابی و با پنج لحن (آهنگ) گوناگون است که هر لحنی، معنای یک سیلاب واحد را تغییر می‌دهد. ترکیب این لحن‌ها و سیستم نوشتاری پیچیده و نیز تلفظ‌های سخت این زبان سبب شده که یادگیری این زبان برای خارجی‌ها سخت شود. با اینکه زبان انگلیسی در مدارس تایلند تعلیم داده می‌شود، ولی میزان تسلط به آن میان مردم این مملکت چندان بسیار نیست. با این هستی در بیشتر هتل‌ها، رستوران‌ها و فروشگاه‌های این کشور، انگلیسی و برخی از زبان‌های اروپایی بهره‌گیری می‌شود و اسامی خیابان‌ها نیز به هر دو زبان انگلیسی و تایلندی هستند. هر چند یادگیری این زبان ساده نیست ولی کسانی که به این مملکت سفر می‌کنند، با یادگیری واژگان اندک می‌توانند تجربه دلپذیرتری داشته باشند به ویژه اینکه مردم این مملکت چشمداشت ندارند خارجیان زبان آنها را بدانند و از این رو زیاد شگفت زده شده و به آنها می‌گویند که بسیار خوب صحبت می‌کنند. برای تبدیل نوشتاری زبان تایلندی به لاتین، هیچ روش استانداردی وجود ندارد و فلذا شدنی است یک واژه واحد تایلندی به چندین شکل لاتین نوشته شود به همین علت هم در کتاب‌های راهنما، کلمه نامه‌ها و دیگر متون، از روش‌های مختلفی استفاده می‌شود. استانداردترین شیوه موجود «سیستم نوشتاری پادشاهی تایلند» است که به کارگیری آن رو به افزایش است و برای اسامی خیابان‌ها نیز همین روش به کار برده می‌شود. ترتیب جملات در این زبان به صورت فاعل، فعل، مفعول است که فاعل معمولاً در جمله حذف می‌شود. ضمایر نیز بنابر جنسیت افراد تغییر می‌کند. هم چنین افعال در زبان تایلندی صرف نمی‌شوند و هیچ شناسه‌ای ندارند. همچنین، دربارهٔ زبان تایلندی می‌توان به این باره جالب اشاره کرد که سلطان تایلند زبانی منحصر به خود دارد که در هیچ جای کشور به این زبان گفتگو نمی‌شود و با پادشاه فقط به این زبان می‌توان کلام گفت
در نزدیک ۹۵٪ مردم تایلند بودایی هستند. مسلمانان، با حدود ۴٪ جمعیت، بعد از بوداییان بزرگ‌ترین گروه مذهبی این کشور هستند. گفته می‌شود یک نفر ایرانی به نام شیخ ستوده تر قمی کیش شیعه را به تایلند آورد.[نیازمند منبع]
۹۵٪ جمعیت بودایی – ۴٪ مسلمان و یک درصد باقی‌مانده سایر ادیان و مذاهب در مناطق خاصی از تایلند، بیشتری جمعیت با مسلمان است که بزرگترین کمتری مذهبی تایلند بوده و در اجتماعاتی مجزا از غیر مسلمانان حیات می‌کنند. مسیحیان تایلند که اغلب کاتولیک هستند، کمتر از یک درصد جمعیت تایلند را برپایی می‌دهند و در کناره آنها پیروان کیش سیک و هندو حیات می‌کنند. در تایلند، ۹۴٫۶ درصد مردم بودایی، ۴٫۶ درصد مسلمان، ۰٫۷ درصد مسیحی و ۰٫۱ درصد باقی ادیان هستند. در تایلند برای حامیان تمامی ادیان، آزادی مذهبی هستی دارد.
چون تایلند به دریا تقریبا است بیشتر مواقع حائز یک آب هوای معتدل می‌باشد کشور تایلند در موقعیت استراتژیکی جنوب شرقی آسیا پیمان داشته و بسیار حاصلخیز می‌باشد. شمال کشور کوهستانی و دارای جنگلهای بسیاری است و نواحی مرکزی آن پوشیده از شالیزارهای سرسبز برنج است. قسمت غرب و شرق سرزمین دارای باغهای میوه، درختان کائوچو، جنگلهای همش سبز و کنار شنی سفید است. علاوه بر آن حائز جزایر بسیاری است که هر کدام، گویی تصویری از بهشت را برای گردشگران به نمایش می‌گذارد. اما بهترین فصل تایلند از عقیده کم بودن گرما و باران در تایلند، بین ماه‌های نوامبر لغایت فوریه و در فصل سرماست. دمای هوا تایلند در این فصل روزها ۲۸ درجه سانتیگراد و شب‌ها ۱۲ درجه سانتیگراد است و هوا کم‌ترین نم را دارد. پس از آن فصل حرارت نخست می‌شود که آوریل گرمترین ماه آن است و جشن آب در تایلند نیز به همین دلیل در نیمه این ماه برگزار می‌شود. فصل گرم و خشک در تایلند
• از فوریه (دومین ماه سال ۱۳ بهمن الی ۱۱ اسفند) الی می(۱۲ اردیبهشت تا ۱۱ خرداد)، میانگین دمای ۳۴ درجه، نم ۷۵ درصد
فصل بارانی و آفتابی در تایلند
از ژوئن(۱۲ خرداد تا۱۰تیر) الی اکتبر (۱۰ مهر لغایت ۱۰ آبان)، میانگین دمای ۲۹ درجه، نم ۸۷ درصد
فصل سرد در تایلند
از نوامبر (۱۱ آبان تا ۱۰ آذر) الی فوریه دومین ماه سال ۱۳ بهمن لغایت ۱۱ اسفند)، میانگین دما تا ذیل ۲۰درجه، تفریق رطوبت
فصل بارانی و آفتابی در تایلند
در بانکوک معمولاً باران زیادی در ماه‌های آگوست (۱۱ مرداد لغایت ۱۰ شهریور) و سپتامبر (۱۱ شهریور تا ۹ مهر) می‌بارد و در اکتبر (۱۰ مهر لغایت ۱۰ آبان) به بیشترین حد خود واصله و سیلاب‌هایی نیز در شهر جاری می‌شوند.
کشور بودایی تایلند که قرن‌ها با اسم سیام Siam شناخته می‌شد، شاهراه مذهب، نزاکت و کوچ آسیای جنوب شرقی بوده‌است. تایلند کنونی به سال ۱۲۳۸ ایجاد شده و برخلاف کشورهای منطقه، هیچگاه مستعمره و تحت سلطه قدرت‌های اروپایی نبوده‌است. واژه تای Thai به معنی لبخند است و تایلند یعنی سرزمین لبخند. قرن‌ها پیش، مردمی از جنوب چین به تدریج به سوخوتای (تایلند کنونی) کوچ کرده و به تدریج در مناطق حاصلخیز کنار رودی در جنوب چین ساکن شدند. در اوایل قرن ۱۴، تایلندی‌ها شهر کوچکی را در سوخوتای بنا کرده و در میانه ها این سده نیز آنجا را به پادشاهی مستقل تایلند تبدیل کردند که ظهور زبان، دانش و معماری این مملکت هم متعلق به همین دوره‌است.

استانبول

استانبول (به ترکی استانبولی: İstanbul) یا قسطنطنیه بزرگ‌ترین شهر مملکت ترکیه و مرکز فرهنگی و اقتصادی آن است. این شهر در کناره تنگه بسفر و دریای مرمره قرار دارد. تنگهٔ بسفر دو قارهٔ آسیا و اروپا را ازیکدیگر متمایز می‌کند و استانبول تنها شهر کبیر جهان است که در دو قاره قرار دارد. بندر طبیعی شاخ طلایی یا کنداب در این شهر واقع است.
این نبکوتر شهر به عنوان پایتخت فرهنگ اروپا در سال ۲۰۱۰ برگزیدن شده‌است. در ضمن از لحاظ تعداد گردشگران خارجی سومین شهر توریستی دانشمند به شمار می‌رود.
در ابتدا که این شهر را در دههٔ ۶۶۰ پیش از میلاد بنا کردند، بوزانتیون نامیدندش که به نظر می‌رسد از نام شخصی به بوزاس گرفته شده باشد. بعد از آنکه کنستانتین بزرگ این شهر را به عنوان پایتخت جدید شرقی امپراتوری روم برگزید، شهر نزد ملت به کنستانتینوپل به معنای «شهر کنستانتین» معروف گشت. اگرچه کنستانتین سعی کرد نام Nea Roma به معنای «رم جدید» را بر آن نهد، ولی این اسم نزد مردم مقبول نیفتاد و فراگیر نگشت. مسلمانان که از دیر باز با رومیان مراوده داشتند، این شهر را قسطنطنیه یا قسطنطینیه نامیدند. نام دیگر شهر استانبول بود که از عبارت یونانی εἰς τὴν Πόλιν (با تلفظ ایستیم بولین) به معنای «به سوی شهر» گرفته شده بود. در سال ۱۷۷۰ میلادی سلطان مصطفی سوم با ضرب سکه‌هایی که روی آن اسم اسلامبول (اسلام‌شهر) نقش بسته بود، تلاش کرد این اسم را فراگیر کند. در دورهٔ جمهوریت و از روز ۲۸ مارس سال ۱۹۳۰ ادارهٔ پست ترکیه از همگی کشورهای عالم خواست تا در مکاتبات خویش از نام استانبول استفاده کنند.
در سنه ۱۹۶ میلادی رومیان بر بیزانس مسلط شده و شهر رو به ویرانی نهاد به خصوص آنکه رومیان پایتخت جدید خویش را به نیکومدیا (کوجاالی کنونی) منتقل نموده بودند. در این سالها گروه‌های بزرگواری از رومیان به بیزانس (استانبول فعلی) مهاجرت کردند. موقعیت سوق‌الجیشی بیزانس امپراتور کنستانتین بزرگ را وا داشت لغایت در سال ۳۳۰ رم جدید را در محل بیزانتیوم بعنوان پایتخت امپراطوری روم شرقی بنا نهد که پس از مرگ وی این شهر قسطنطنیه یا کنستانتینوپولیس نامیده شد و اسم روم جدید به فراموشی سپرده شد
در ۲۹ ماه می سال ۱۴۵۳ سلطان محمد دوم فاتح پس از ۵۳ روز محاصره در حالی وارد قسطنطنیه شد که توپ او یک حفره زیاد عظیم و ابهت را در دیوارهای قسطنطنیه ایجاد کرد. محل این حفره امروزه به توپکاپی (دروازه توپ) سرشناس است. پادشاه محمد فاتح پس از ظفر استانبول آن را به عنوان سومین پایتخت امپراطوری عثمانی اعلام نمود. بعد از ظفر استانبول سلطان محمد پیروزمند کاخ توپکاپی و بازار استانبول را بنا می‌نهد و مدارس، حمامها و بناهای زیادی در شهر برپایی می‌کند. نقش معمار سینان در خلق نشانه ها معماری این دوره برجسته بوده‌است.
زمانیکه جمهوری ترکیه در سنه ۱۹۲۳ ساختن شد پایتخت آن از استانبول به آنکارا تغییر پیدا کرد. اما استانبول محوریت خویش بعنوان مرکز تجاری، صنعتی ترکیه را حفظ نمود و هم الان نیز بزرگترین شهر ترکیه می‌باشد.
استانبول در کنار دریای مرمره قرار دارد و تنگه بسفر که این دریا را به دریای سیاه متصل می‌کند، از وسط این شهر می‌گذرد. تقسیم غربی شهر در قاره اروپا (شبه جزیره تراکیه) و تقسیم شرقی آن در آسیا (شبه جزیره آناتولی) واقع است. وسعت شهر استانبول ۱۵۳۹ کیلومترمربع است.
استانبول کم و بیش گسل آناتولی شمالی واقع شده‌است این گسل از شبه جزیره آناتولی الی دریای مرمره پیوسته دارد. دو صفحه از طبقات زمین‌شناسی، آفریقا و اروپا-آسیا به یکدیگر اختناق می‌آورند این خط مرزی مسئول چند لرزش و لغزش مهلک در تاریخ معاصر بوده‌است. در سال ۱۵۰۹ زمین لرزه‌ای مهیب مایه برپایی سونامی شد و دیوارهای ساحلی شهر را تخریب و بیش از ۱۰۰ مسجد را ویران ارائه کرد و مایه کشته شدن ۱۰۰۰۰ نفر شد. در سال ۱۷۶۶ مسجد ایوب کاملاً تخریب گشت. در سال ۱۸۹۴ لرزش بسیاری از قسمت‌های بازار کبیر استانبول را نابود کرد. یک لرزش در ماه اوت سنه ۱۹۹۹ در کوجاالی در ۱۰۰ کیلومتری شرق استانبول موجب مرگ، ۱۸۰۰۰ نفر شد..
تابستان‌های گرم و نمناک و زمستان‌های سرد، بارانی و برفی خاصیت آب و هوای استانبول است. میزان بارش سالیانه استانبول به طور میانگین ۸۷۰ میلی‌متر است. میزان نم نیز بیشتر بسیار است.
به طور متوسط بیشترین درجه حرارت در طول ماه‌های مختلف زمستان بین ۷ درجه سلسیوس (۴۶ درجه فارنهایت) و ۹ درجه سلسیوس (۵۰ درجه فارنهایت) است. بارش برف در استانبول برای یک یا دو هفته در درازا فصل زمستان عادی است؛ اما گرد از این بارش‌ها می‌تواند وزین باشد. غالباً این بارش در بین ماه‌های دسامبر و مارس رخ می‌دهد.
در ماه‌های تابستان از ژوئن تا انتهای سپتامبر به طور میانگین درجه گرما روزها از ۲۸ سلسیوس (۸۲ درجه فارنهایت) شروع می‌شود. گرمترین ماه، ژوئیه با میانه درجه حرارت ۲۳٫۲ درجه سلسیوس و سردترین ماه، ژانویه با میانه درجه حرارت ۵٫۴ درجه سلسیوس است. بالاترین درجه گرما ثبت شده در استانبول ۴۰٫۵ درجه سلسیوس (۱۰۵ درجه فارنهایت) در آگوست سنه ۲۰۰۰ و پائین‌ترین درجه گرما -۱۶٫۱ درجه سلسیوس (۳ درجه فارنهایت) در فوریه سال ۱۹۲۷ بوده‌است.
این شهر الی حدودی بادخیز است و به طور متوسط (میانگین) سرعت بادی نزدیک ۱۷ کیلومتر در ساعت دارد. تابستان خشک‌ترین فصل است، هر چند تابستانها هم بارش باران وجود دارد.
نواحی استانبول به ۳ قسمت اصلی بخش می‌شود:
شبه جزیره تاریخی استانبول باستانی بخش‌ها و نواحی امین اونو و فاتح را در بر می‌گیرد. این مناطق در سواحل شمالی شاخ زرین (خلیج) واقع شده‌اند که مرکز قدیمی شهر را از قسمت‌های شمالی و جوانتر سمت اروپایی متمایز و متمرکز می‌کند. شبه جزیره تاریخی با دیواره‌های قسطنطنیه در غرب به پایان می‌رسد. شبه جزیره توسط دریای مرمره در جنوب و بسفر در شرق احاطه شده‌است.
شمال شاخ طلایی، مناطق تاریخی بَی اوغلو (Beyoğlu) و بشیکتاش (Beşiktaş) هستند که محل اسکان آخرین پادشاه بوده و زنجیره‌ای از روستاهای پیشین مانند اورتاکوی (Ortaköy) و ببک (Bebek) در وسط سواحل بسفر پیوسته می‌یابد. در بخش‌های اروپایی و آسیایی بسفر، استانبولی‌های ثروتمند عمارت‌های بزرگ چوبی زیبایی را ساخته‌اند که این عمارت و ساختمان‌ها یالی (Yalı) نامیده می‌شوند که به عنوان اقامتگاه تابستانی مورد استفاده پیمان می‌گیرد.
مناطق اوسکودر (Üsküdar) و کادیکوی (Kadıköy) که در سمت آسیایی قرار گرفته‌اند، در واقع شهرهای مستقلی هستند و امروزه مناطق بازرگانی و مسکونی مدرنی در آنها برپایی شده و نزدیک یک سوم از جمعیت استانبول در خویش جای داده‌است.
افزایش رشد گردانیدن و ساختمان‌های مسکونی بطور غالب در مناطق شمالی سمت اروپایی متمرکز گشته‌ است و بخصوص در گویه بازرگانی و مراکز خرید ماسلاک (Maslak)، لونت (Levent) و اتیلَر (Etiler) که بین پل بسفر (Boğaziçi Köprüsü) و پل سلطان مهمت فاتح (Fatih Sultan Mehmet Köprüsü) قرار گرفته‌اند، شهرت خاصی دارند.
رشد اقماری استانبول در طول نیم دوم سده بیستم بوقوع پیوست، در این سالها بخش مهمی از شهر تحت تأثیر ساخت و سازهای غیرقانونی گسترش یافت ولی در سالهای بازپسین این مناطق ویرانی و توسط ساختمان سازی‌های انبوه همانند دنیای من, Incity, دادگاه علیا و پروژه‌های مانند که بدست شرکت‌های دولتی هدایت می‌شوند (مانند توکی)، جایگزین شدند.
فعالیت فرهنگی، جهانگردی و بازرگانی و تجارت به اهمیت زندگی در شهر پیوسته خواهند داد. در حالیکه، رشد جمعیت، ترافیک، جلوگیری از تخریب خانه سازی، تجدید و نوسازی تاریخی ساختمان‌ها و عمارات و طراحی کردن یک جاده حمل و نقلی سوم به بوسفروس به طور ممتد، بوجود خواهد آمد. حیات روزانه در استانبول رنگارنگ و در حال جنبش و ادامه‌است به اتفاق با دقت بسیار در نگهداری روم، روم شرقی و عمارت‌های ترکی. استانبول اغلب اوقات مرکز و پایتخت ترکیه در مواقع تجارت، پذیرایی، سرگرمی، فرهنگی، آموزشی، خرید، جهانگردی و هنری به آمار می‌آید. بیش از نیمی از جمعیت در سرنوشت اروپایی حیات و کار می‌کنند. گروه ابهت از مردم در مناطق مسکونی، قسمت آناتولیایی حیات می‌کنند و از پل‌ها و گذرگاه‌ها برای رفتن به شغل در شهر بهره‌گیری می‌کنند.
استانبول در دوره‌های اجتماعی، فرهنگی و فعالیت‌های تجارتی و تجارت قوی آن بطور زیادی افزایش تنوع و رنگ دارد. در امتداد رستوران‌های ترکیه‌ای، خاوردور و روش‌های پخت (خوراک‌ها) در حال رشد می‌باشد در کناره بسیاری از گروه‌ها بصورت جدید رستوران‌هایی افتتاح شده‌اند. در صورتیکه ستاره‌های سرشناس دنیای موسیقی پاپ ورزشگاه‌ها را از جمعیت پر می‌کردند، فعالیت‌هایی مشابه اُپرا، پایکوبی ورزشی و هنری باله و تئاتر در سراسر سال پیوستگی داشت.
در طول فستیوال‌های فصلی ارکست‌های سرشناس دنیا، آوازهای تقسیم جمعی و گروهی، کنسرت‌ها و اثرات جاز در بیشتر مواقع می‌توانند در یک خانه کامل هم اجرا شوند. نمایش‌ها در دسته جمعی از مکان‌ها مشابه بخش‌های تاریخی همانند حاجی ایرن، برج روملی حصاری، یدیکول، حیاط برزن توپ منزل و پارک گلانه به خوبی مرکز فرهنگی آتاترک، سالن کنسرت جمال رشید ری و سالن‌های نوین و جدید تئاتر و سایر فضاهای آزاد برگزار می‌شود. برای مواردی همانند زندگی شبانه، چندی از باشگاه‌های ورزشی، دیسکوها، بارها (مشروب فروشی‌ها)، چادرهای صحرایی، نمایشگاه‌ها و رستوران‌ها با موزیک همراه هستند. تعداد کلوپ‌ها رستوران‌ها و دیکسوها افزایش مکشوف و به محل‌های فضای باز در تابستان منتقل می‌شوند.
خانه‌های سنتی که یالی نامیده می‌شوند را می‌توان در طول تورهای قایق سواری بوسفروس نگریستن کرد. ذیل ساخت‌های شهرنشینی دایماً در حال تغییر و تحول است. ساختمان‌های سنتی عثمانی از چوب ساخته شده بودند. در دهه‌های پیشین تعداد زیادی از ساختارهای بلند در تقریبا شهر ساخته شده بودند که این عمل رشد سریع جمعیت را منجر شد. با محاصره شدن شهرها مردم به استانبول به عنوان شهری با سرعت رشد تند جذب شدند. کامیابی و پیروزی‌های زیر ساختاری تا اواسط سنه ۱۹۹۰ دربرگیرنده تجزیه و تحلیل دشوار فضولات شفا شرایط شدامد و درمان کیفیت هوا با پروا افزایش استفاده از گاز طبیعی می‌باشد. علی‌رغم، بوجودآمدن آلودگی هوا و آب بدست تعداد زیادی از کارخانه‌ها، وسایل نقلیه موتوری و خانواده‌های خصوصی، آلودگی هوا توسط شدامد به نگرانی جمعیت استانبول اضافه می‌کند. بیماریهای چون برونشیت و آسم بطور معمول در وسط ساکنین مناطق بزرگ‌تر و وسیعتر شهر کمتر نگریستن می‌شود زیرا که تراکم جمعیت در تقرب این مناطق کمتر است.
بیشتر مکان‌های عمومی برای شنا کردن در شهر در باکرکوی، کوجوک جکمجه سارییی و بوسفروس می‌باشند. در بیرون شهر جزایر پرینسس دریای مرمر، سیلیوری و توزلا مانند کیلیوس و سیله در دریای سیاه وجود دارد. جزایر پرینسس، آدالاری، پرنس دسته جمعی از جزایر دریای مرمر، جنوب کارتال و پندیک هستند. کاج و سخیف نئوکلاسیک کاج سنگی (چوبی) و هنر عصر جدید روش عمارت‌های بزرگ تابستانی عصر عثمانی از قرن‌های نوزدهم و بیستم، کالسکه‌های اسبی (وسایل نقلیه موتوری مجاز نبودند) و رستوران‌های ماهی یک قصد عمومی را ساختن می‌دهند. آن‌ها می‌توانند توسط معبر قایق‌ها و معبرهای پر سرعت دنیز اوتوبوسو از امینونو و کارتال برسند. ۹ جزیره، در ۴ ناحیه قرار گرفته‌است. سیله یک منطقه و پناهگاه ساحلی ساخته شده و نامی ترکیه در دریای سیاه، در ۵۰ کیلومتری استانبول است. کیلیوس یک پناهگاه ساحلی آرام است که از درب شمالی اروپایی بوسفروس در دریای سیاه دور نیست. محل نکوداشتن برای شنا کردن است و در سال‌های گذشته در میانی ساکنین استانبول به عنوان مکانی برای گردش عمومی بوده‌است. کیلیوس یک پارک ساحلی همراه با رستوران‌ها (ماهی) می‌باشد. مجله «نیوزویک» اخیراً استانبول را شهر متصل کننده اروپا نامیده‌است. پس از چند دهه از کوشش در رسیدن شرقی، افتخارات استانبول در کشف مجدد از یک شناخت امروزین و جدید بود، تقدیر اروپایی آن از سردترین شهرها در جهان بوده‌است. زیبایی‌های زیادی هستی دارد، هنوزه شهر هوای ابری همراه با بازارها، کلیساهای روم شرقی و عمارات عثمانی را دارا می‌باشد.
ریشه شهرنشینی استانبول بدست بسیاری از جوامع شکل گرفته‌است. بیشتر جمعیت استانبول را ترکان استانبولی و بیشتر دین جمعیت اسلام است.[۶] اقلیت‌های مذهبی عبارت‌اند از کلیسای مسیحیان شرقی ارتدکس، کلیسای وابسته به پاپ ارامنه مسیحی (ارامنه) و یهودیان سفاردی در دهکده‌های کوچک استانبول، ارمنیان، یهودیان و یونیان ساکن هستند.
در برخی از قسمت‌ها مثل کوزگونجوک یک کلیسای ارامنه بعد از یک کنیسه یهودیان وجود دارد و در بخش‌های سایر جاده یک کلیسای ارتدکس یونان در تقرب یک مسجد به چشم می‌خورد. جایگاه رئیس قسطنطنیه، رهبر روحانی و معنوی کلیسای ارتدکس قسطنطنیه در استانبول است. همچنین طبق آن جا، اسقف اعظم جامعه ترکیه (کلیسای شرقی ارتدکس)، یک اسقف اعظم کلیسای ارمنیان منوط به پاپ و ترکیه کبیر در آن جا یعنی استانبول می‌باشد.
شهر بصورت سنتی، جایگاه سرپرست جهانی است، برای بیشتر کلیساهای ارتدکس و اسقف اعظم ارمنیان همانند اسقف اعظم جامعه ارتدکس ترکیه همین‌طور است. اقلیت‌های یونانی و ارمنی پس از دگرگونی ها جنگ جهانی اول که به تبعیض و تفرقه و سرکوب دایمی منجر گردید هنوز در استانبول حیات می‌کنند. در سال ۱۹۴۲ یک مالیات گزیده تر تعیین شده بود. در سال ۱۹۶۴ تمام یونانی‌ها (در نزدیک ۰۰۰/۱۰۰ نفر) بدون شهروند شدن ترکیه از ترکیه برگردانده شدند. امروزه بیشتر یونانی‌های ترکی و ارمنیان در استانبول و یا در تقرب استانبول زندگی می‌کنند..
جمعیت شهرهای ابهت در درازا ۲۵ سنه بین سال‌های ۱۹۸۰ و ۲۰۰۵ بیشتر از ۳ برابر شده‌است. ۶۵ درصد از تمام استانبولی‌ها در تقسیم اروپایی و کم و بیش به ۳۵ درصد در دسته آسیایی حیات می‌کنند.
در سنه ۱۹۱۴ افزایش جمعیت با لزرش و لرزش بیش از ۵۰ درصدی با پروا به پژوهش ها برآورده شده‌است. شمار زیادی از سنه ۱۹۲۷ لغایت سال ۲۰۰۰ باره سرشماری و آمارگرفتن قرار گرفته‌اند. تعداد زیادی از سال ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶ طبق محاسبات قبل بینی شده‌اند. جمعیت استانبول بین سال‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۸۵ به ۲ برابر رسید.
اکثریت قریب به اتفاق مردم در سراسر ترکیه و در استانبول، مسلمان، و به طور خاص اهل سنت هستند. بسیاری از سنی‌ها به تعقیب مکتب حنفی از تفکر اسلامی، اگر چه حدود ۱۰ درصد از اهل سنت از فقه شافعی فرمانبرداری می‌کنند.. بزرگترین کیش غیر سنی مسلمان ترکیه علویان با بیش از ۴٬۵ میلیون نفر جمعیت در ترکیه هستند که یک سوم از همه علویان ترک در استانبول زندگی می‌کنند
استانبول همش مرکز زندگی اقتصادی مملکت بوده‌است که این به خاطر موقعیت اتصالی بین‌المللی راه‌های مرزی زمینی و دریایی می‌باشد. آن تقریباً ۲۰ درصد از پیشه صنعتی ترکیه و ۳۸ درصد از فضای کاری صنعتی ترکیه را شامل می‌شود. بعلاوه ۵۵ درصد از تولیدات شهر ترکیه از تجارت و دادوستد و ۴۵ درصد از دادوستد کشور از عمده فروشی و ۲/۲۱ درصد تولیدات ترکیه از فراورده‌های متعدد ملی توسط می‌آید. ۴۰ درصد از مالیات‌های جمع‌آوری شده در ترکیه و ۵/۲۷ درصد از محصولات ملی ترکیه‌است. لغایت سال ۱۹۸۰، فرآوری ناخالص ملی (GDP) استانبول بطور میانگین در یک سنه ۵ درصد رشد داشته‌است.
دراواخر دهه سنه ۱۹۹۰ اقتصاد ترکیه و استانبول بطور خاص مبتلا دو شوک مهم و بنیادین شد. اول، چالش اقتصادی آسیایی بین ژوئیه ۱۹۹۷ و شروع سنه ۱۹۹۸، چالش روسیه بین اوت ۱۹۹۸ و میانه ها ۱۹۹۹ اثرات منفی در تمام قسمت‌های اقتصادی داشت به خصوص در میان صادرات، بر این اساس، یک شکل گیری جدید و دوباره اقتصادی استانبول در شروع و میانه ها ۱۹۹۹ نگریستن شد.
زمین لرزه‌ای که مرکز آن در کجاعلی بود در ۱۷ آگوست ۱۹۹۹، با دومین شوک بزرگ اقتصادی برای شهر از شرق پس از بحران موجود در روسیه ترکیب شد.
بخشی از کاهش نیروی انسانی و سرمایه به انگیزه بلای طبیعی، یک تفریق در GDP حدوداً ۲ درصدی بوده‌است. با وجود این رکود اقتصادی، اقتصاد استانبول در سال‌های پسین بهبودی یافته‌است. امروزه استانبول مرکز صنعتی ترکیه‌است. بسیاری از نقشه‌ها و طرح‌های تولیدی اصلی در شهر متمرکز شده‌است. استانبول و ایالات اطراف آن کتان، میوه، روغن زیتون، ابریشم و تنباکو تولید می‌کنند. فراورده‌های غذایی، فرآوری منسوجات، محصولات روغنی، مواد لاستیکی و فلزی، چرم، مواد شیمیایی، الکترونیکی، شیشه‌ای، ماشینی، کاغذ و محصولات کاغذی و نوشیدنی‌های الکلی از تولیدات صنعتی مهم شهر می‌باشند.
چشم انداز اصلی دیگر از اقتصاد استانبول (Tourism) گردشگری و جهانگردی است. هزاران هتل و صنعت‌های دیگر مرتبط با جهانگردی در استانبول هستی دارد که به گردشگران و بازدیدکنندگان به طور حرفه‌ای خدمت می‌کنند.
کفاف صابون‌های میوه‌ای ویتامینه ترکیه شهرتی جهانی دارند.
شهر استانبول شاهراه ارتباطی بین نواحی مختلف جهان است و جاده‌های بین‌المللی فراوانی متعلق به عبور می‌کند.
متروی استانبول در سنه ۱۹۸۹ تأسیس شده و هم‌اکنون حائز ۹ خط و ۷۳ ایستگاه می‌باشد. همچنین متروی باستانی و حقیر استانبول با اسم تونل در سال ۱۸۷۵ با دو ایستگاه ساخته شده بوده.
ایستگاه سیرکجی، واپسین توقف گاه یا ایستگاه برای تمام مسیر آهن‌ها در سمت اروپایی است. فقط یک مسافت طولانی یومیه پیموده می‌شود (به بخارست). دورتر از بوسفروس در ایستگاه حیدرپاشا راه‌ها چندین برابر در طی روز به آنکارا سفر می‌کنند و کمتر از مقصدهای دیگری در آناتولیا عبور می‌کنند. در حال آماده ۲ ایستگاه وجود دارد که بدست گذرگاه بوسفروس متصل می‌شود. پروژه مارمارای آخر الامر به سیستم ریلی با یک ایستگاه تبادل کننده متصل خواهد شد که همچنین با سیستم مترو هم در ارتباط خواهد بود.
قسمتی از استانبول در کشور از اهمیت بیشتری برخوردار است. بخش کهن در golden Horn (برج طلایی) بطور عمده برای کشتیرانی خصوصی بکار گرفته می‌شود. سرویس‌های معینی به خوبی سفرهای دریایی در چند تقدیر هستی دارد مانند: پیرئوس، یونان؛ دوبرونیک، کرواسی؛ ونیز، ناپل، ایتالیا؛ مارسی، فرانسه؛ حیفا، اسرائیل در دریای مدیترانه و در ضمن اودسار، اوکراین در دریای سیاه.

دبی

دُبِی (به عربی: دبیّ) (به انگلیسی: Dubai) یگانه از شهرهای مملکت امارات متحده عربی است. این شهر در جنوب کشور ایران و در پیرامون کنداب فارس و در شبه جزیره عربستان قرار دارد. دبی بزرگ‌ترین شهر کشور امارات نیز می‌باشد.
نخستین اشاره‌های تاریخی در دبی از سال ۱۰۹۵ میلادی ثبت شده‌است و اولین نشانه‌های شهرسازی در دبی به سال ۱۷۹۹ برمی‌گردد. دبی در سنه ۱۸۳۳ به دست شیخ مکتوم بن بطی بن سهیل آل مکتوم به طور رسمی به عنوان یک شهر بنیان نهاده شد. جایگاه جغرافیایی مهم این شهر، مایه شد الی در سده بیستم به یک بندر مهم تبدیل شود. در سنه ۱۹۶۶ و با کشف نفت در دبی، دبی و مملکت قطر تصمیم به راه‌اندازی یک واحد پولی جدید بنام «مجلس نقد قطر و دبی»، به جای «روپیهٔ خلیج» که قبل از این پول رایج بود گرفتند. کشف نفت منجر شد تا کارگران خارجی برای پیشه در این شهر به سرعت به آن نقل مکان کنند به طوری که در مدت بسیار کوتاهی ۳۰۰ درصد به جمعیت آن افزوده شد و آن را به احد از منابع مهم جهانی نفت تبدیل کرد. دبی جدید از زمانی که بریتانیا آن را در سنه ۱۹۷۱ ترک کرد شروع به شکل اخذ کرد. در این زمان، دبی به همراه ابوظبی و ۴ شیخ‌نشین سایر کشور امارات متحده عربی را پایه‌گذاری کردند. یک سال پس شیخ‌نشین رأس‌الخیمه به کشور امارات پیوندیدن ولی قطر و بحرین تصمیم گرفتند که هرکدام یک مملکت خودکفا باشند. در سال ۱۹۷۳ مختلط امارات به عنوان یکتا پولی رسمی امارات شناسایی شد و به این ترتیب دبی و قطر اتحادیهٔ پولی بین خود را منحل کردند. در سنه ۱۹۷۹ در یکی از محله‌های دبی با اسم جبل علی یک منطقهٔ آزاد بازرگانی ساخته شد که به شرکت‌های خارجی پروانه واردات و صادرات بدون محدودیت را می‌داد. با آغاز جنگ کنداب فارس در سال ۱۹۹۰ سرمایه‌داران و تاجران پول‌ها و دارایی‌های خویش را از این شهر بیرون کردند که مایه شد اوضاع اقتصادی این شهر برای مدتی بحرانی بشود ولی با دگرگونی فضای سیاسی، دوباره رونق خویش را به دست آورد.
امروزه دبی به عنوان یک شهر جهانی و بازرگانی موفق و مهم در ناحیه جای خود را پیدا کرده‌است. اگرچه اقتصاد دبی با صنعت نفت رشد کرد اما اغلب درآمد دبی از آزادگاه جبل علی، فروش ملک به شهروندان خارجی در مناطق آزاد، اعطای اقامت، صدور دوباره کالا، ترانزیت رهنورد و کالا و در ضمن قسمت ابهت نیز از گردشگری و دیگر خدمات مالی و تجارت تأمین می‌شود. دبی به تازگی پروا جهانیان را از طریق ساخت و سازهای کبیر و همین‌طور رویدادهای تفریحی و ورزشی هیجان‌انگیز به خود جلب کرده‌است.
در سال‌های نهایی دههٔ ۲۰۰۰ میلادی به خاطر بحران‌های مالی مفصل در جهان، ساخت و ساز املاک در دبی برای مدت ۳ سال با دشواری جدی روبه‌رو شد. هر چند دبی توانست بنا بر یک برنامه تدریجی و همیشگی خویش را درمان بخشد. در سنه ۲۰۱۲ دبی ۲۲مین شهر گران‌قیمت جهان و گران‌قیمت‌ترین شهر خاورمیانه معرفی شد.
در سنه ۲۰۱۳ دبی توانست حقِ داشتن و برگزاریِ اِکسپو ۲۰۲۰ را به دست آورد. اِکسپو سومین رخداد مهم گیتی بعد جام جهانی فوتبال و المپیک است و به «المپیک کشورهت» سرشناس است. این اولین بار است که یک شهر از خاورمیانه توانست میزبانی این مهم‌ترین نمایشگاه جهان را به‌دست‌آورد. پیش‌بینی‌ها اثر می‌دهد اکسپو ۲۰۲۰ برای دبی بیش از ۲۳ میلیارد دلار فایده خواهد داشت. شهرهای گوشه ها-کناره ها دوبی ۱- از سمت شمال شهر دوبی نخستین شهر شارجه است که این شیخ نشین بسیار شهر مذهبی است و حتی در هتلهای ان دستور موسیقی زنده در ان را ندارند و از عقیده کرایه منزل برای کسانی که ترافیک صبح شارجه به دوبی را به جون می‌خرند بسیار فرق دارد واز تظر اقتصادی بهتر. علی سامره و جواد نکونام از دسته بازیکنان ایرانی فوتبال بودند که در سال‌های ۲۰۰۶–۲۰۰۷ درتیم الشارجه بازی می‌کردند. ۲- از سمت شمال پس از شهر شارجه عجمان است. این شیخ نشین نزدیک ۳۰ لغایت ۴۰ دقیقه رانندگی از دوبی فاصله دارد؛ و از نظر کرایه منزل از شارجه نیز ارزان‌تر است. مسعود شجاعی، جواد کاظمیان از جمله بازیکنانی بودند که حضور در این شهر و بازی در تیم عجمان را تجربه کردند. ۳- از سمت شمال عجمان که پشت سر گذاشته می‌شود شهر حقیر ام القوین است که جمعیت کمی در آنجا ساکن هستند در این شهر باشگاه فوتبال این شهر در لیگ بخش یک امارات حضور دارند. ۴- راه شمال را که پیوستگی دهید به شهر راس الخیمه می‌رسید که جمعیت قابل توجهی دارد و با شارجه تساوی می‌کند. این شهر تا دوبی ۲ ساعت رانندگی زمان می‌برد؛ که از ۲ راه آزاد مسیر الامارات گذرگاه سر راست و سریع ان است و از راه مسیر شهری که دوبی به شارجه، عجمان، ام القوین و راس الخیمه است. این مسیر به علت داخل شهر بودن و هستی ترافیک ۳ ساعت موعد می‌برد، رضا عنایتی، پژمان نوری، مازیار زارع، رجب زاده، از جمله بازیکنانی بودند که در تیم این شهر در لیگ امارات بازی می‌کردند. ۵. شهر الذید که در سمت شرق دوبی است و حدود ۳۰ دقیقه رانندگی از سمت جاده فرودگاه شارجه می‌باشد. شهری کوچک با یک میدان درون شهر و مردمانی آرام. ۶- بعد از شهر الذید حدود ۹۰ کیلومتر لغایت شهر مسافی فاصله است به سمت شرق – شهر مسافی یک میدان حقیر دارد و اکثر جمعیت ان در همان نقطه ساکن هستند. در سمت چپ میدان باشگاه فوتبال المسافی هست که در لیگ یک امارات حضور دارد. نوید فریدی از بازیکنان ایرانی این تیم در سال‌های ۲۰۰۹ لغایت ۲۰۰۱۱ در این باشگاه حضور داشت. ۷- پس از مسافی با ۳۰ دقیقه فاصله به فجیره می‌رسید. این شیخ نشین در زمینه دادو ستد با عمان زیاد پرکار است به انگیزه نزدیکی با عمان و وصل بودن به دریای عمان. ۸ – فجره به سمت شرق دریای عمان است و به سمت شمال شرقی که پیش می‌روید به شهر العروبی می‌رسید. این شهر شهر بسیار آرامی است و مردمانی زیاد میهمان نواز. این شهر نیز در لیگ یک امارات سالهاست که تیم دارد و بهشاد یاور زاده از جمله بازیکنان ایرانی ان شهر در سال ۲۰۱۰ بوده است.
در دههٔ ۱۸۲۰ میلادی، دبی توسط مورخان بریتانیایی «الوصل» نامیده می‌شد. به انگیزه سنت‌های شفاهی منطقه، تعداد کمی پرونده مربوط به نزاکت تاریخی و افسانه‌ای دبی هستی دارد که به صورت نوشته درآمده‌است. به همین انگیزه ریشه‌های واژهٔ دبی در منابع عربی زیاد مورد مناقشه قرار دارد. به گفتهٔ فدل هندهال (Fedel Handhal)، پژوهنده تاریخ و ادب امارات متحده عربی، کلمهٔ دبی شدنی است از کلمهٔ «دَبا» تشکیل شده باشد که اشاره‌ای به جریان آهستهٔ رودخانهٔ کهنه این شهر با نام خور است. همچنین احمد محمد عبید چامه سرا و پژوهشگر نیز می‌گوید که ریشهٔ کلمهٔ دبی، دَبا است اما منظور از دبا نوعی ملخ بوده‌است
دبی الی پیش از سنه ۱۸۳۳ میلادی دهکده‌ای از توابع مشایخ ابوظبی بود، در سال ۱۸۳۳ شیخ مکتوم بن بطی آل مکتوم به همراه ۸۰۰ تن از خویشاوندان و وابستگان و همراهان خود، از امارت ابوظبی به این دهکده کوچیدند و متعلق به تاریخ دوران حکمرانی قبیلهٔ آل مکتوم و تأسیس شیخ‌نشین دبی پیش درآمد شد. پیش از این تاریخ، دبی یک روستای حقیر بیش نبود و هیچ امتیازی نسبت به سایر روستاهای اطراف خویش نداشت.
نسبت قبیلهٔ آل مکتوم به قبیلهٔ آل بوفلاسه یگانه از فروع قبائل کبیر (بنی یاس) می‌رسد. ریشه-بن-بیخ نام این قبیله از نام «فلاسة» (خواهر فلاح بن هلال الیاسی جد آل نهیان) حکام امارت ابوظبی گرفته شده‌است. تاریخ نویسان چنین نوشته‌اند که «فلاسة» (خواهر فلاح آل نهیان) به ازدواج پسر عموی خویش (راشد بن عامر بن هلال الیاسی) درآمد و صاحب چند پسر شد که به (الرواشد) معروف شدند. از آنجاییکه «فلاسة آل نهیان» منش برجسته‌ای بین عشیرهٔ خویش بود و از نفوذی قوی برخوردار بود، فرزندانش نام آل بوفلاسه برخود گرفتند و به قبیلهٔ «آل بوفلاسه» مشهور شدند، نسب به نام مادرشان فلاسة آل نهیان. قبیلهٔ بنی یاس از چند قبیلهٔ بزرگ تشکیل مکشوف بود و به نام «حلف بنی یاس» (پیمان بنی یاس) سرشناس بود؛ که اغلب آنان از قبیلهٔ «فضاعه» نوادگان و عموزادگان یاس بودند، که جد سر راست «آل نهیان» و «آل مکتوم» می‌باشد. قبیلهٔ بنی یاس از نفوذ و تمیز خاصی در منطقه برخوردار بودند، و در قیام اتحاد دولت امارات متحده عربی نقش مهمی داشتند.
حکومت قطر و دبی و مکران[ویرایش]
بر خلاف اکثر امیرنشین‌های امارات، حکومت این شهر با حکومت قطر در سنه ۱۹۶۶ میلادی سکه‌ای مشترک زدند که به اسم « انجمن نقد قطر و دبی» سرشناس بود، این «سکه» الی پیش از شورش دولت یگانگی امارات در این دوکشور رایج بوده‌است. دبی بندری گردشی با جاذبه‌های امروزین و بعضی جاذبه‌های تاریخی و طبیعی است. حاکم این امارت، شیخ محمد بن راشد است و نایب حاکم شیخ حمدان بن راشد است. احتمالاً شهر دبی مهم‌ترین شهر امارات باشد. بعد از امارت ابوظبی، پایتخت سیاسی کشور امارات متحده عربی، دبی پایتخت تجارتی امارات به شمار می‌آید. از جاذبه‌های این شهر: بازار طلا، جزایر مصنوعی و اماکن تاریخی است.
دبی امروزین با تلاش شیخ راشد بن سعید آل مکتوم (سال‌های حکومت: ۱۹۵۸–۱۹۹۰) شکل گرفت. در طی این سالیان دبی به چهره یک مرکز داد و ستد برای ایران و هند و اینک به صورت پل ارتباطی داد و ستد در میانی آفریقا و آسیای شرقی متوسط درآمده‌است. در سال‌های جاری دبی به یک مکان مطمئن برای سرمایه‌گذاری تبدیل شده‌است.
دبی دارای آب و هوا زیاد گرم و خشک می‌باشد. دبی در فصل تابستان زیاد گرم، پر باد و خشک است و به طور میانگین حائز دمایی در حدود ۴۰ درجهٔ سانتی‌گراد (۱۰۴ درجهٔ فارنهایت) در روز و ۳۰ درجهٔ سانتی‌گراد (۸۶ درجهٔ فارنهایت) در شب می‌باشد. همچنین در اغلب روزهای سنه آسمانی آفتابی نگریستن می‌شود.
دبی در فصل زمستان نیز گرم است و به طور میانگین حائز دمای ۲۳ درجهٔ سانتی‌گراد (۷۳ درجهٔ فارنهایت) در روز و ۱۴ درجهٔ سانتی‌گراد (۵۷ درجهٔ فارنهایت) در شب می‌باشد.
میانگین بارش در دبی ۸۸٫۶ میلی‌متر (۳٫۴۹ اینچ) در سال می‌باشد
دولت دبی در چهارچوب سلطنت مشروطه عمل می‌کند و از سنه ۱۸۳۳ میلادی (۱۲۱۲ هجری شمسی) بدست خاندان آل مکتوم گردانیدن می‌شود. شیخ محمد آل مکتوم حاکم کنونی شیخ‌نشین دبی است. او نایب رئیس سلطان امارات متحده عربی، پیش درآمد وزیر و رئیس انجمن وزیران امارات متحده عشربی نیز می‌باشد.
شهرداری دبی (به عربی: (به عربی: بلدیه دبی)) در سال ۱۹۵۴ میلادی و توسط حاکم وقت آن زمان، راشد بن سعید آل مکتوم برای برنامه‌ریزی، خدمات شهری و نگه‌داری از امکانات محلی تأسیس شد. ریاست شهرداری دبی در حال آماده در دست حمدان بن راشد آل مکتوم، نایب سرپرست دبی می‌باشد که بر کار سازمان‌هایی از قبیل وزارت راه، برنامه‌ریزی و بررسی و محیط زیست و وزارت بهداشت و دارایی نظارت دارد. در ضمن شهرداری دبی مسئول بهداشت شهر و زیرساخت‌های فاضلاب نیز می‌باشد.
نیروی شهربانی دبی در سنه ۱۹۵۶ و در نایف تأسیس شد لغایت به اجرای قانون بپردازد. این قدرت تحت دستور سر راست شیخ محمد آل مکتوم، حاکم فعلی شیخ‌نشین دبی می‌باشد.
شیخ‌نشین‌های دبی و راس الخیمه تنها شهرهایی در کشور امارات هستند که دستگاه قضایی آن‌ها با دستگاه قضایی فدرال کشور امارات مطابقت ندارد.
بر بنیاد سرشماری انجام شد توسط مرکز آمارگرفتن دبی، جمعیت این شیخ‌نشین الی سال ۲۰۰۹ میلادی ۱٬۷۷۱٬۰۰۰ بوده‌است. مساحت شهر دبی ۴۹۷٫۱ مایل مربع (۱٬۲۸۷٫۴ کیلومتر مربع) می‌باشد و تراکم جمعیت بیش از ۴۰۸٫۱۸ بر کیلومتر چهارگوش است که این مقدار بیش از ۸ برابر کل کشور می‌باشد. دبی اولین شهر گران‌قیمت در منطقه، و بیستمین شهر گران‌قیمت جهان می‌باشد.
در «سال ۲۰۰۵ میلادی»، ۱۷ درصد از جمعیت دبی را اتباع اماراتی تشکیل می‌داد. در ضمن نزدیک ۸۵ درصد (۷۱ درصد از جمعیت کل امارات) از جمعیت مهاجر این شهر را اتباع آسیایی تشکیل می‌دهند که عمدتاً هندی (۵۱٪)، زبان بلوچی (۱۶٪)، بنگلادشی (۹٪)، فیلیپینی (۳٪) و جمعیت قابل ملاحظه‌ای از سومالی که کم و بیش به ۳۰٬۰۰۰ نفر می‌باشند هستند. یک ربع از جمعیت کل امارات هم اصلیت ایرانی دارند. علاوه بر آمارهای بالا، ۱۶ درصد (۲۸۸٬۰۰۰ نفر) از جمعیت دبی در خوابگاه‌های شغل جمعی زندگی می‌کنند که ملیت و نژاد آن‌ها شناسایی نشده‌است ولی انگاشت می‌شود که عمدتاً آسیایی باشند.
«در نزدیک سالهای ۱۳۸۶ شمسی»، بیش‌از ده هزار دانشجوی ایرانی در دوبی می‌بودند که رویهمرفته «بیش از ۲۵ درصد جمعیت» این بندر رانیز، جمعیتی نبکوتر از ایرانیها تشکیل، می‌دادند.[۱۴]
متوسط سن در این شیخ‌نشین ۲۷ سال می‌باشد. میزان زایش تا سنه ۲۰۰۵ میلادی، ۱۳٫۶ و میزان اجل و میر ۱ درصد بوده‌است.
کارگران ساختمانی و عمدهٔ شهر هندی هستند و بعد از آن‌ها پاکستان که کمی بیشتر از هندی‌ها شغل شخصی هم دارند و فیلیپینی‌ها هستند. بازار سنتی و حقیر دبی همانند موبایل فروشها، بقالی‌ها و لوازم یدکی خودروفروشی‌ها و بقیهٔ کارها با سرمایهٔ حقیر بیشتر به دست ایرانی‌های کهن ساکن دبی می‌گردد. بعد از ایرانیها، عرب‌های سوری و پاکستانی‌ها بازار سرمایه را در دست دارند. ایرانی‌های زیادی هم برای سرمایه‌گذاری در بازار کلان به جز املاک به دبی آمده‌اند که البته مشخصا تعدادشان از کسانی که در املاک سرمایه‌گذاری کرده‌اند بیشتر نیست.
زبان رسمی دبی، عربی است ولی زبان انگلیسی به صورت گسترده‌ای توسط ساکنان این شهر کاربرد می‌شود به طوری که به زبان اولیهٔ این شهر تبدیل شده‌است. دیگر زبان‌هایی که بدست که توسط ساکنان این شیخ‌نشین به طور مفصل استفاده می‌شود دربرگیرنده هندی، فارسی، اردو، بنگالی، تامیل، تاگولوگ، چینی، مالایالم می‌باشد.
مادهٔ ۷ از قانون بنیادین گذرا کشور امارات متحده عربی، آیین اسلام را به عنوان دین رسمی این مملکت اعلام کرده‌است. علاوه بر اسلام، شمار قابل توجهی از ساکنان دبی، مسیحی، هندو، بودایی، سیک و بهائی هستند.
گروه‌های غیر مسلمان می‌توانند خانه‌ها و عبادتهای خودشان را داشته باشند. در حالی که دولت مملکت امارات پروانه قانونی به گروه‌های مذهبی نمی‌دهد، ولی ممکن است برخی از ۷ شیخ‌نشین‌های این مملکت استقلال داخلی به بعضی از مذاهب بدهند. دبی نیز فقط شیخ‌نشین مملکت امارات است که معابد هندو و گوردوا (معابد سیک‌ها) را دارد. بر پایه سرشماری پسین افراد ملت هندوستان بیشترین جمعیت مستقر در دبی را برپایی می‌دهند. گروه‌های غیر مسلمان، کمک‌های نقدی را تنها می‌توانند از بین خویش جمع‌آوری کرده و یا از بیرون اخذ کنند و می‌توانند در ملأ عام دینشان را تبلیغ کنند. اما از مذهب برگشتن یا پخش نشریات مذهبی به شدت خلاف قانون بوده و علاوه بر جریمهٔ نقدی و پیگرد قانونی، به خاطر رفتار توهین آمیز به آئین اسلام، فرد مجرم یا به زندان می‌رود یا از مملکت بیرون فرستادن،برکنار کردن می‌شود.
اتباع اسرائیلی حق ورود به دبی را ندارد.
دبی و دیره، بنادر مهمی برای تولیدکنندگان غربی است. بیشتر مراکز مالی و بانکها در ناحیه بندری می‌باشد. دبی اهمیتش را به عنوان یک مسیر تجاری در دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ به دست آورد. شهر دبی بازرگانی آزاد زر دارد. بندر جبل علی در دهه ۱۹۷۰ ساخته شده و بزرگ‌ترین بندر دست‌ساز آدمی در دانشمند است. ولی دبی به صورت فزاینده‌ای در حال ترقی به عنوان مرکزی برای صنایع خدماتی از قبیل فناوری اطلاعات و سرمایه‌گذاری می‌باشد. خطوط حمل و نقل بدست هواپیمایی امارات تقویت شده و در سنه ۲۰۰۶ نزدیک ۲۸ میلیون مسافر را جابه‌جا کرده‌است. همچنین در دبی آزادگاه ها برای صنایع بخصوص وجود دارد از قبیل شهر اینترنتی دبی و شهر رسانهٔ دبی، که با یک فیلتر اندک شده و برخی سایتها و سایتهای اسراییلی بسته‌است و فرستادن صدا در اینترنت غیرقانونی است. البته در مناطقی مانند TECOM (Dubai Technology, Electronic, Commerce & Media Free zone Authority) این سایتها بسته نیستند.
دبی دارای سبک‌های مختلفی از معماری‌های عالم می‌باشد. ولی بسیاری از تفاسیر نوین معماری اسلامی را می‌توان در این شهر پیدا کرد. دبی نه فقط در نوآوری و ساخت‌وساز اسلامی در بین جهان عرب رتبهٔ اول را دارد بلکه به چهره بین‌المللی هم در رده‌های بالای ساخت و ساز پیمان دارد.
ساخت و ساز در دبی خیلی سریع‌تر از کشورهای غربی پیش می‌رود و علتش این است که نیروی پیشه ارزانی از آسیا در گزین کردن گرفته‌است. گرد از مهم‌ترین علل ترقی در ساخت و ساز اینست که دبی در حال گوناگون ساختن اقتصادش است. در واقع دبی نمی‌خواهد به درآمد نفت که تصور می‌شود تا سنه ۲۰۱۵ تمام شود، تکیه کند. از آنگونه اقداماتی که دبی را برجسته کرده، ساخت بلندترین برج عالم با بلندی ۸۲۸ متر و ساخت جزایر مصنوعی جهان و جزایر نخلی می‌باشد.
رودخانهٔ خور دبی شهر دبی را به ۲ دسته دیره و بر دبی بخش کرده‌است. ۴ پل از روی خور و یک تونل به نام نفق الشندقه که از ذیل آب می‌گذرد این ۲ تقدیر را به هم مربوط می‌کنند. (دیره در شرق (راست) و بر دبی در غرب (چپ) پیمان دارند)(توضیح:طبق نقشه جغرافیایی دیره در شمال و بر دبی در جنوب دبی قرار گرفته‌است، به احتمال قوی نگارنده این مطلب حین نگارش برروی یکی از پلهای یادشده و رو به دریا ایستاده بوده) دیره محلی بازاری، سنتی و کهنه و کارگری است. ولی دسته بر دبی محلی است که مسئولین دبی برآنند متعلق به شهری مدرن با بافت امروزین درست کنند. خیابان شیخ زاید با ساختمان‌های پرنما و بلند، ذیل شهر جدید دبی شده‌است و بزرگ‌ترین برج جهان را در خویش جای داده‌است. بالای شهر دبی، ساحل کناری جمیرا خواهد بود با انواع ویلاهای پرنما چندین میلیون دلاری و پالم‌هایی که در دل خلیج فارس پی ریزی و بنا شده. حدود ۵۰ درصد سرمایهٔ وارد شده در سالهای تازه به دبی از طریق تقسیم املاک بوده، به طوری که متقاضیان با خرید خانه‌ها و آپارتمان‌ها به چهره هوایی و ۹۹ ساله، صاحب امتیاز اقامت خواهند شد. قبلاً گزین کردن خانه بدون کرایه کردن آن برای بیگانه‌تباران امکان‌پذیر نبود.

برج خلیفه
جزیره های نخل سه مجمع‌الجزایر ساخت بشر است که در شهر دبی، امارات متحده عربی در آب‌های کنداب فارس قرار دارد. این سه جزیره که به شمایل یک درخت نخل هستند، نخل جمیرا، نخل دیره و نخل جبل علی نام دارند. کاربرد این جزایر مسکونی، سرگرمی و بازرگانی است.
از زمانی‌ که امارات متحده عربی آغاز به توسعه اقتصادی کرده است، سرمایه‌گذاران بسیاری را به سمت خود جذب کرده، که این شهر را به یکی از قطب‌های اقتصادی مهم ناحیه و عالم تبدیل کرده است. دبی چند باره از زیباترین آسمانخراش‌های عالم را دارد که به‌واسطه‌ی آن، معماری پیشگام خویش را به نمایش گذاشته است. دبی با ۱۴۹ آسمانخراش سومین شهر دانشمند از عقیده سازه ها و ساختمان های بلند است.
ترابری
کنترل ترابری در دبی توسط «سازمان جاده‌ها و حمل و نقل» سپریدن می‌شود. در سال ۲۰۰۹ بدست سازمان احصاء شهرداری دبی گزارش شد که حدود ۱٬۰۲۱٬۸۸۰ خودرو در این شهر وجود دارد. آمارگرفتن در سنه ۲۰۱۰ اثر داد که فقط ۶ درصد از ساکنان این شهر از وسایل حمل و نقل عمومی کاربرد می‌کنند. این در حالی است که دولت دبی به شدت در حال سرمایه‌گذاری بر روی زیرساخت‌های حمل و نقل عمومی در سطح شهر می‌باشد. اما با این هستی تعداد خودروهای شخصی اضافه شده در هر سال کاهش نمی‌یابد. این پدیده بروز ترافیک‌های وزین در دبی را سبب شده‌است.
فرودگاه بین‌المللی دبی (یاتا: DXB؛ ایکائو: OMDB) مرکز اصلی هواپیمایی امارات یا پرواز امارات (به انگلیسی: Fly Emirates) است. هواپیمایی امارات نام خطوط هوایی رسمی دولت دبی است که در حال حاضر به ۱۱۱ شهر در ۶۲ مملکت از ۶ قاره جهان به طور سر راست پرواز دارد. پرواز امارات از سمت سازمان بین‌المللی حمل و نقل هوایی به عنوان «برترین شرکت هواپیمایی سال ۲۰۱۱» انتخاب شده‌است. این فرودگاه هم‌اکنون ۱۲اُمین فرودگاه شلوغ جهان از لحاظ شمار مسافران است. وانگهی ۵اُمین فرودگاه شلوغ عالم از لحاظ شمار مسافران بین‌المللی می‌باشد. علاوه‌بر آن این فرودگاه با حمل ۱٬۹۳۷ میلیون بدن محموله و بار، ۸اُمین فرودگاه شلوغ باری عالم در سال ۲۰۰۹ بوده‌است. در همان سنه ۲۰۰۹ نیز ۴۴اُمین فرودگاه شلوغ جهان بر پایهٔ آمدوشد هواپیما بوده‌است.
رتبهٔ این فرودگاه از نظر شلوغی در جهان در سال‌های ماضی به پیمان پایین است:
بر پایه تعداد مسافران: این فرودگاه لغایت پیش سال ۲۰۰۷ در فهرست ۳۰ فرودگاه شلوغ دانشمند نبوده‌است. در سال ۲۰۰۷ رتبهٔ ۲۷ و در سال ۲۰۰۸ رتبهٔ ۲۰ و در سنه ۲۰۰۹ رتبهٔ ۱۵ و در سال ۲۰۱۰ رتبهٔ ۱۳ و در سال ۲۰۱۱ رتبهٔ ۱۲ را توسط آورد.
بر پایه تعداد مسافران بین‌المللی: در سنه ۲۰۰۵ رتبهٔ ۱۱ و در سنه ۲۰۰۶ رتبهٔ ۱۰ و در سال ۲۰۰۸ رتبهٔ ۶ و در سنه ۲۰۱۰ رتبهٔ ۵ را توسط آورد.
بر پایه حمل بار و محموله: در سال ۲۰۰۲ رتبهٔ ۲۱، در ۲۰۰۳، ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ رتبهٔ ۱۸، در ۲۰۰۶ رتبهٔ ۱۷، در ۲۰۰۷ رتبهٔ ۱۳، در ۲۰۰۸ رتبهٔ ۱۱ و در ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ رتبهٔ ۸ را به دست آورد.
فرودگاه مکران دارای ۳ پایانه لوکس است که پروازهای شرکت‌های خارجی از پایانه ۱ و ۲ و پروازهای هواپیمایی امارات از پایانه ۳ صورت می‌پذیرد. پایانه ۳ فرودگاه دبی بزرگ‌ترین ساختمان جهان از نظر مساحت می‌باشد. مساحت این پایانه ۱٬۵۰۰٬۰۰۰ مترمربع می‌باشد. فرودگاه بین‌المللی دبی حائز یک مرکز خرید به نام «دوتی فیری» (به انگلیسی: Duty Free) (به معنی معاف از گمرک) نیز می‌باشد. این فرودگاه جوایز بسیاری به خاطر طراحی و سرویس عالی‌اش برده‌است.
به جزء فرودگاه بین‌المللی دبی، یک فرودگاه دیگر با نام فرودگاه بین‌المللی آل مکتوم (یاتا: DWC؛ ایکائو: OMDW) در منطقهٔ جبل علی دبی ساخته شده‌است، که ساخت آن از سال ۲۰۰۴ آغاز شد و در سنه ۲۰۱۰ اولین فاز آن افتتاح شد. فاز نخست این فرودگاه جدید، ظرفیت حمل بیش از ۲۵۰٬۰۰۰ بدن بار و جابجایی ۵ میلیون مسافر در سال را دارد. علاوه‌بر آن یک باند مخصوص برای هواپیمایی ایرباس آ-۳۸۰ (Airbus A380) را دارد.
در چهره ساخت کامل فرودگاه آل مکتوم، این فرودگاه با ۵ باند فرود و ۴ ترمینال، بزرگ‌ترین فرودگاه عالم می‌شود که خواهد توانست بیش از ۱۶۰ میلیون مسافر و ۱۲ میلیون تن محموله را در سال جابه‌جا کند. انتظار می‌رود که این فرودگاه در سنه ۲۰۱۷ به صورت کامل بهره‌برداری شود.

گرجستان

گُرجِستان (به گرجی: საქართველო، ساکارْتْوِلُ) کشوری است در منطقهٔ قفقاز اوراسیا. این مملکت که در سرحد آسیای غربی و اروپای شرقی قرار دارد، از غرب با دریای سیاه، از شمال با روسیه، از جنوب با ترکیه و ارمنستان، و از جنوب‌شرق با جمهوری آذربایجان هم‌مرز است. پایتخت و بزرگترین شهر آن تفلیس است. مساحت گرجستان ۶۹٬۷۰۰ کیلومترمربع (۲۶٬۹۱۱ مایل‌مربع), و جمعیت آن در سنه ۲۰۱۶ در نزدیک ۳٫۷۲ ;میلیون تن بوده است. گرجستان یک جمهوری متمرکز، نیمه‌ریاستی است و حکومت آن از راه دموکراسی نیابتی گزینش می‌شود.
گرجستان گرد از کشورهایی است که در هر دو قارهٔ اروپا و آسیا پیمان داشته و یکتا از اهداف مقامات سیاسی تفلیس پایتخت گرجستان، عضویت در اتحادیه اروپا و ناتو است؛ که گرجستان در حال آماده عضو ناظر در اتحادیه اروپا و ناتو می‌باشد و همکاری‌های زیادی با این دو سازمان دارند لازم است بیان شود که کلیه قوانین گرجستان مانند قوانین اتحادیه اروپا است.
مردم بومی گرجستان، ملت گرجی مسیحی ارتدکس و پیرو کلیسای ارتدکس گرجی هستند. گرجی‌ها به زبان گرجی سخن می‌گویند که زبان رسمی کشور گرجستان است و با الفبای گرجی نوشته می‌شود که یکتا از چهارده الفبای موجود در دانشمند می‌باشد.
دیرینگی حیات انسان در گرجستان به ۱٬۸۰۰٬۰۰۰ (یک میلیون و هشتصد هزار) سنه پیش می‌رسد که گروهی از انسان‌های اولین موسوم به انسان گرجی در آن می‌زیسته‌اند. گرجستان یکتا از قدیمی‌ترین کشورها و یگانه از غنی‌ترین فرهنگ‌ها را داراست.
گرجستان در سررسید باستان با اسم ایبریا شناخته می‌شده است و امروزه در اکثر زبان‌ها با اشکال متنوع واژهٔ یونانی “گِئُرْگیا” (Georgia به معنای “کشاورزی”) شناخته می‌شود.
از زمان بنیاد پادشاهی گرجستان باستان یا همان ایبریا توسط پارناواز یکم در سدهٔ چهارم پیش از زادروز تا زمان حمله مغول به گرجستان در سدهٔ ۱۳ میلادی، دورهٔ آشتی و تسکین در تاریخ گرجستان است و از تاختن مغول به بعد، گرجستان تاریخی پر فراز و نشیب را با ایستادگی در مساوی حملات مردمان ایرانی، عثمانی‌ها و روس‌ها گذرانده که واپسین باره آن حملهٔ روسیه به گرجستان در سال ۲۰۰۸ میلادی است.
نقطهٔ اوج تاریخ بستگی گرجستان و ایران، دوران صفویه بوده که مهم‌ترین رویدادهای آن عبارتند از:
۲۳ بار حملهٔ ارتش امپراتوری صفویان به گرجستان
قتل‌عام بسیاری از گرجی‌ها
اسارت و تبعید ۳۰۰۰۰۰ (سیصد هزار) تَن از وراث گرجی‌های کشته شده به قزوین، گیلان، مازندران، گلستان، اسپهان و فارس
برقراری متناوب حکومت صفویه بر شرق و حکومت عثمانی‌ها بر غرب گرجستان
پس از صفویان، نادر شاه افشار به گرجستان حمله کرده و ۳۰٬۰۰۰ (سی هزار) گرجی را به خراسان تبعید کرد. آغامحمدخان قاجاریان نیز بعد از تازش به تفلیس، با قتل‌عام ملت آن شهر، یکی از خونبارترین وقایع تاریخ گرجستان را رقم زد و ۱۵٬۰۰۰ گرجی را نیز به ایران کوچاند.[۱]
با امضای عهدنامه گرجیوسک در سنه ۱۷۸۳، گرجستان تحت‌الحمایهٔ روسیه شد و حدود بیست سنه پس یعنی در سال ۱۸۰۱ میلادی، روسیه، گرجستان را به عنوان یکی از فرمانداری‌های خویش اعلام رو کرد و رژیم تزاری در گرجستان استوار شد. به دنبال انقلاب ۱۹۱۷ امپراتوری روسیه، گرجستان، در ۲۶ مه ۱۹۱۸ اعلام خودسالاری کرد، اما ارتش سرخ شوروی در سال ۱۹۲۱ میلادی (۱۳۰۰ شمسی) به گرجستان تاختن کرده و به مدت ۷۰ سال، گرجستان یکی از جمهوری‌های شوروی بود الی اینکه در سال ۱۹۹۱ میلادی (۱۳۷۰ شمسی)، مستقل شد.
گرجستان بین ۴۱ درجه و ۷ دقیقه الی ۴۳ درجه و ۳۵ دقیقه عرض شمالی، و ۴۰ درجه و ۴ دقیقه الی ۴۶ درجه و ۴۲ دقیقه درازا شرقی واقع شده‌است.
این مملکت به صورت طولی در راستا مدارات کشیده شده و درازا آن نزدیک ۳۷۰ کیلومتر، بیشینه عرض آن ۲۰۰ کیلومتر و طول قطر کبیر آن ۶۱۳ کیلومتر است. مساحت گرجستان ۶۹٬۹۰۰ کیلومتر مربع و چندی ارشد از سری‌لانکا و کوچکتر از سیرالئون است. این مملکت بزرگتر از کشورهای اروپای مرکزی و آسیا شرقی مانند هلند و بلژیک و نروژ و اتریش و دانمارک و کره جنوبی و ارمنستان و کرواسی و اسلونی و استونی و لتونی و لیتوانی می‌باشد. طول مرزهای گرجستان جمعاً ۱۹۶۹٫۸ کیلومتر است. این کشور از شمال با فدراسیون روسیه هم‌مرز می‌باشد، سراسر این خطوط مرزی، منطبق بر آب فشان زنجیره کوه‌های قفقاز بزرگ است و ۸۰۷٫۶ کیلومتر مرز مشترک را در بر می‌گیرد. این بی گمان از عقیده استراتژی نظامی اهمیت بسیاری دارد. در واقعیت این مرز سرحدات طبیعی روسیه را در جنوب تشکیل می‌دهد، در جنوب آن گرجستان و در شمال آن جمهوری‌های خودگردان داغستان، چچن، اینگوش، اوستیای شمالی، کاباردینو-بالکاریا، کاراچای-چرکسیا، در ضمن سرزمین کراسنودار را دربرگیرنده می‌شود. مهم‌ترین راه‌های ارتباطی قفقاز مرکزی و غربی که روسیه را با گرجستان، ارمنستان و ایران پیوند می‌دهد، از این حتماً می‌گذرد. محافظت و حراست از این کران برای روسیه جنبه حیاتی دارد، همان‌طور که در دوره شوروی پیشین و روسیه تزاری نیز دارای اهمیت بسیار بود و جنگ‌های بسیاری برای دستیابی به این مرزها به وقوع پیوسته‌است.
گرجستان در شرق با جمهوری آذربایجان هم‌مرز است که طول آن ۳۷۴٫۴ کیلومتر می‌باشد. دو گذرگاه عمدهٔ ارتباطی گرجستان با شرق، دریای خزر و ایران از این نقطه می‌گذرد (جاده زمینی و مسیر آهن) علاوه بر آن، لولهٔ انتقال نفت باکو-سوپسا نیز از این کران می‌گذرد.
در جنوب، گرجستان به ترتیب از شرق به غرب با جمهوری آذربایجان، ارمنستان و ترکیه هم‌مرز است. درازا خط مرزی بین گرجستان و ارمنستان ۲۱۶٫۷ کیلومتر و با ترکیه ۲۵۶٫۱ کیلومتر است. در غرب، بی گمان گرجستان به دریای سیاهمی‌رسد که طول مرز ساحلی آن ۳۱۵ کیلومتر است.
جمهوری خودمختار آجاریا با مساحت ۳ هزار کیلومتر چهارگوش در دسته جنوبی کناره دریای سیاه در ترکیب مملکت پیمان دارد.
استان خودگردان اوستیای جنوبی یا سامچابلو نیز با مساحت ۳٫۹ هزار کیلومتر در دامنه‌های جنوبی قفقاز بزرگ در ترکیب جمهوری گرجستان پیمان دارد.
گرجستان با ۶۹٬۹۰۰ هزار کیلومتر چهارگوش مساحت، دومین جمهوری قفقاز جنوبی از نظر مساحت و جمعیت (پس از جمهوری آذربایجان) به شمار می‌رود.
درازای سواحل گرجستان در دریای سیاه ۳۵۰ کیلومتر است که وسط دهانهٔ رود دماغهٔ «گونیو» کشیده شده‌است. همچنین شهر سوچی و ایالت چچن در روسیه و فرمانروایی لوری در ارمنستان و دو استان ارتوین و اردهان در ترکیه و ایالت زاکاتالا در جمهوری آذربایجان تا ۳۰ سنه ماضی جزو مناطق گرجستان بوده ولی روسیه این مناطق را به زور از گرجستان جدا و تجزیه کرده و هم الان هم روسیه قصد تجزیه تشکیل گرجستان را دارد.
کشور گرجستان به ۸ استان، یک ناحیه خود مختار (اوستیای جنوبی به مرکزیت تسخینوالی) و ۲ جمهوری خودمختار به نام‌های آجاریا به مرکزیت باتومی و آبخازیا به مرکزیت سوخومی تقسیم می‌گردد. آجاریا و آبخازیا پایین عقیده و تحت حاکمیت دولت مرکزی گرجستان به فعالیت می‌پردازند و فرمانداران این مناطق از طرف دولت مرکزی انتصاب و هدایت می‌شوند. اوستای جنوبی نام رسمی این استان نمی‌باشد و روسیه به این ناحیه اوستای جنوبی می‌گوید نام اصلی و کهن این ناحیه استان سامچابلو می‌باشد.
پایتخت این مملکت تفلیس (به گرجی: თბილისი)، (تلفظ: تْبیلیسی) و شهرهای مهم آن کوتائیسی، روستاوی، گوری، پوتی، باتومی، سوخومی، متسختا، چیاتورا، تقیبولی، زوگدیدی، تسقالتوبو، تقوارچلی، گاگرا و تلاوی و تسخینوالی می‌باشند.[سرزمین گرجستان از دید اقلیمی منحصر به فرد است، یعنی هر چهار فصل سنه دیده می‌شود به طوری که در یک سررسید در کناره‌های دریای سیاه هوای تابستانی در میان نخل‌های دستور فرماست؛ در تپه ماهورهای پایکوهی، رویش علف‌های بازپسین و گل‌های بهاری، در ضمن در کوهستان، مه غلیظ همچون ابری که با ریزش برف و باران همراه‌است هستی دارد.
اما کوه‌های قفقاز بزرگ همچون قازبگی و سایر کوه‌ها، از برف ضخیم پوشیده شده‌اند. در مجموع آب و هوای گرجستان تابعی است از موقعیت جغرافیایی این سرزمین، توده‌های هوای اشباع شده از بخارات آب دریای سیاه از سمت غرب وارد تونل قفقاز و در گرجستان غربی باعث بارندگی متناوب می‌شود و با از دست دادن نسبتی نم از دودمان کوه‌های سورامی، مسختی و ارسیانی وارد گرجستان شرقی می‌شود.
شاید به همین دلیل است که گرجستان شرقی بارندگی اقلیت را اخذ می‌کند و آب و هوای آن خشک‌تر است
کشور گرجستان عمدتاً کوهستانی است. بیش از ۸۰٪ گستره این سرزمین را کوهستان‌ها و تپه ماهورها پوشانده‌است. فعالیت‌های عادی مربوط به زمین لرزه در نواحی حائز ساختار آتشفشانی در گرجستان جنوبی بارز شده‌است.
برخلاف کلیات عمومی کوه شناسی، قسمت گرجستان قفقاز بزرگ، در مطابقت با زمین‌شناسی و ساختار اصلی ناهمواری، به سه قسمت غربی، مرکزی و شرقی تقسیم شده‌است

روسیه

پایتخت: مسکو

زبان رسمی: روسی

واحد پول: روبل

دین:مسیحیت( مسیحیت ارتدکس بزرگترین مذهب و کیش سنتی روسیه)، اسلام، بوداگرایی، یهودیت
جمهوری فدرال روسیه کشوری در شمال اوراسیا ( بزرگترین قاره در سنجش با دیگر قاره ها و از ترکیب قاره اروپا و آسیا شکل گرفته است) می باشد که با داشتن ۸۰۰،۰۷۵،۱۷ کیلومتر مربع مساحت از شمال قاره پهناور آسیا الی قاره سرسبز اروپا گسترده شده است. به دلیل اینکه این کشور اغلب در پهنا های بالای جغرافیایی پیمان گرفته است. اغلب مناطق آن سردسیر است حتی زراعت در این مناطق به علت شرایط آب و هوایی شدنی نمی باشد. روسیه چهارمین مملکت پرجمعیت در سال ۲۰۱۵ با حدود ۱۴۴/۰۰۰/۰۰۰ میلیون نفر شناخته شده است. پایتخت این کشور فدرال شهر مسکو می باشد که در تقسیم اروپایی کشور و بزرگترین شهر اروپاست.

موقعیت جغرافیایی:

روسیه دربرگیرنده ۹ ناحیه زمانی بوده و محدوده ی وسیعی از عوامل طبیعی را به هم متصل می کند. روسیه از شمال غربی لغایت جنوب شرقی با کشور های نروژ، فنلاند، لتونی، لیتوانی، لهستان، بلاروس، اوکراینی، گرجستان، آذربایجان، قزاقستان، چین، مغولستان و کره جنوبی هم بی گمان می باشد. و با ژاپن و امریکا دارای مرز دریایی می باشد. در این مملکت بزرگترین رود اروپا بنام رود ولگا به درازا ۳۵۳۱ کیلومتر جریان دارد.

زبان:

تنها زبانی که در روسیه از سنه ۱۹۱۷ الی به امروز صحبت میشده است ، زبان روسی می باشد. ولی قانون اساسی کشور روسیه به جمهوری های جداگانه این اجازه را دیتا که به صورت نیمه رسمی در ساحل زبان روسی از زبان بومی مستفیض باشند. دیگر زبان ها از جمله : بلاروسی (Belarusian) و اوکراینی (Ukrainian) می باشد.

آب و هوا:

از عقیده آب و هوایی مملکت روسیه حائز تنوع فوقانی می باشد اما آب و هوای مناطق استوایی در این کشور دیده نمی شود. به همین انگیزه بهتر است گردشگرانی که هدف سفر به این کشور را دارند از چگونگی آب و هوایی این مملکت اطلاعات لازم را کسب نمایند.
جذابیت:

این مملکت حائز ۱۷ نشانه تاریخی و فرهنگی ثبت شده در سازمان یونسکو و مکانهای حیرت انگیز بیشماری برای بازدید گردشگران می باشد.این مملکت کاخ ها، مکان هایی همانند: قصر پترگوف، کلیسای اسحاق ، کاخ کرملین، میدان سرخ.
امنیت:

کشور روسیه از امنیت زیاد بالایی برخوردار است. با پروا به احصاء سازمان جهانی جهانگردی، موترد نا امنی در شهر های این مملکت نسبت به شهر های امریکایی و اروپایی بسیار کم است.

واحد پول:

واحد اولیه ارز در روسیه روبل (ruble) می باشد که از ۱۰۰ کوپک (kopeks) ساختن شده است. با اینکه در برخی مراکز قیمت ها با دلار و یا دیگر ارز های بیگانه می باشد اما ارز رایج در فروشگاه ها و مراکز خرید و هتل ها فقط روبل می باشد.

غذا:

خوراک های روسی تنوع خود را از سرزمین مفصل با چندین ادب متفاوت روسی گرفته اند. اساس خوراک های روسی برگرفته از غذاهای روستایی رعیت های روسیه است با ترکیبی از انواع ماهی، مرغ، قارچ، میوه ها و عسل، غلاتی نظیر چاودار، گندم ، مواد لازم جهت پخت انواع نان، کوآس، سوپ ها و تاس کباب های خوش طعم روسی می باشد. بسیاری از غذاهایی که در غرب به غذای سنتی روسی شناخته شده اند، به راستی از سده ها ۱۸ و ۱۹ سرچشمه گرفته اند که سرشناس ترین آنها، ویل اورلوف( Veal Orloff)– غذایی با گوشت گوساله- بیف استراگانوف(Beef Stroganoff)– گوشت پخته با خردل- و چیکن استراگانوف(Chiken Kiev)– سینه مرغ بدون استخوان که با کره سیر و سبزی در نان پیجیده و سرخ شده – می باشند. وانگهی می تاب ازسرو گونه ها غذاهای قفقازی و تاجیکی لذت برد.
گذر موعد در تاریخ تحولات روسیه:

گرچه روسیه تاریخ تحولی بسیار عظیم دارد. اما اگر بخواهیم تاریخ تشکیلات حکومتی را در این مملکت رقم بزنیم به قرن ۱۴ میلادی باز می گردد. از سده نهم وارگ ها ، به رهبری یرودیک گرد از فرماندهان سپاه، شهر نووگراد را تأسیس کردند. همچنین الگ همنشین یرودیک شهر کیف را پایه گذاری کرد و آن را به عنوان پایتخت برگزید و در آن محل ایالت خود را از سر گرفت. وارگ ها منطقۀ رس یا روس را تحت سلطۀ خود قرارداده و به همین دلیل به تدریج ملت این ناحیه این عنوان را به خویش گرفتند. شهر مسکو در سنه ۱۱۴۷ بدست بخشی بنام یوری دالگوری به عنوان پایتخت روسیه بنام نهاده شد. در قرن ۱۳ روسیه باره حمله مغول ها پیمان گرفت.

سلسله رومانف بدست میخائیل رومانف پایه گذاری و تا انقلاب روسیه به زندگی خویش پیوسته داد. پتر اول که به انگیزه دگرگونی ها کبیر و اصلاحات بسیاری که در ارتش و سامانه اجتماعی مملکت بوجود آورد، به پترکبیر سرشناس شد، در سنه ۱۶۸۲ بر بست نشست. وی سنت پترزبورگ را با ۱۸ استان راه اندازی و آن را به عنوان پایتخت جدید روسیه شناسایی نمود.پس از فوت پترکبیر در ۱۷۲۵، کاترین دوم به نیرو قبض که در این زمان روسیه در شرایط نامناسبی پیمان گرفت.

در درازا جنگ جهانی اول، ذخایر باره دربایستن جنگ و امکانات و کالاهای مورد احتیاج ملت رو به کاهش رفت و اعضای انجمن دوما دولتی گذرا را به نیرو رساند. گروه های مخالف مایه بوجود آمدن جنگ های درونی بسیاری شدند. آخر الامر در سنه ۱۹۲۴، استالین به قدرت رسید. وی که به مبارزه فیزیکی لا مخالفان و صنعتی کردن کشور به چهره اجباری اعتقاد داشت در سای ۱۹۴۱ به رویارویی با هیتلر برخاست که حاصل آن تخریب بسیاری از شهرها و روستاهای روسیه بود. استالین در سال ۱۹۵۳ بر اثر تاختن قلبی درگذشت.

نظام شوروی در نهایت در دسامبر ۱۹۹۱ از هم فروپاشید.
حقایقی جالب درباره‌ی کشور روسیه
هتل Astoria در سن‌پترزبورگ جایی است که هیتلر تصمیم گرفت که در آن ضیافت جشنی به فراخور ظفر این شهر به پا کند
در بزرگ‌ترین موزه‌ی روسیه یعنی موزه‌ی Hermitage که در سن‌پترزبورگ واقع است، کم و بیش به هفتاد گربه حیات می‌کنند که از گنجینه‌های این موزه در مساوی جوندگان نگهداری می‌کنند. این سنت به سال ۱۷۴۵ و فرمان ملکه الیزابت، دختر پتر کبیر، بنیان‌گذار شهر سن‌پترزبورگ مفتوح می‌گردد. علاوه بر این، این موزه کم و بیش به ۱۴ مایل، راهروی مرمرین دارد.
Subbotnik روزی است که در آن مردمان این مملکت به طور داوطلبانه، خیابان‌ها را جارو می‌زنند و تمیز می‌کنند. این کار پس از انقلاب این کشور پیش درآمد شد ولی امروزه این سنت کماکان پیوستگی دارد. – نام میدان احمر (به روسی: Красная площадь، تلفظ: کراسنایا پلوشاد) هیچ ارتباطی با کمونیسم ندارد بلکه از کلمه‌ی krasnyi به معنی “زیبا” گرفته شده‌است.

قطعات یخ زیادی در فصل زمستان در مسکو از ناودان‌ها متمایز می‌شوند. به همین انگیزه بعضی از پیاده رو‌ها در فصل زمستان بسته می‌شوند. چرا که افتادن این قطعات روی سر، منجر به مرگ کسان خواهد شد.

یک مجسمه‌ی برنزی از یک سگ با یک بینی براق در ایستگاه متروی Ploshchad Revolutsii وجود دارد. به این انگیزه بینی این سگ می‌درخشد که لمس کردن آن برای شما بخت می‌آورد. – البته این تنها مجسمه‌ی سگ در روسیه نیست. تندیس خاطره لایکا، سگی که در سنه ۱۹۵۷ به فضا رفت، در مسکو در تقرب پژوهشگاه فضایی روسیه، پیمان دارد.

سوپ پای مرغ با اسم (kholodets)، یگانه از غذاهای خوشمزه سنتی این مملکت است. – روسی‌ها به رختکن علاقه دارند. چشمداشت نداشته باشید که به رستوران، کافه، موزه یا نگارخانه بروید و از شما نخواهند که کت یا کیفتان را در رختکن بگذارید.

تقدیم کردن گل در روسیه نیز آیین ها خاص خویش را دارد. دقت کنید که شمار گل‌هایی که به آنها می‌دهید، فرد باشد مگر گل‌هایی که برای مراسم ترحیم می‌برید. البته شمار گل‌ها نیز قوانین و آداب خاص خود را دارد.

در سن‌پترزبورگ در کنار پلی که به قلعه‌ی Peter and Paul می‌رسد، تندیس ای از یک خرگوش صحرایی هستی دارد که یادآور تعداد زیادی از خرگوش‌هایی است که در این جزیره زندگی می‌کردند و در مساوی سیلی که این شهر را در قرن‌های ۱۸ و ۱۹ خراب کرد، مقاومت می‌کردند. مردمان معتقدند که ضربه زدن با سکه به این مجسمه، برایشان شانس می‌آورد.
سن امید به زندگی برای مردان ۶۳ سنه است که پایین‌تر از سن امید به حیات در کشور‌های کره‌ی شمالی و عراق است. از طرف دیگر، سن امید به زندگی برای زنان روسی، ۷۵ سال است. – مکانی به اسم Whale Bone Alley در جزیره‌ی Yttygran قرار دارد که در آنجا بقایای پستانداران دریایی به دقت نگه‌داری می‌شود.
متروی مسکو، زیباترین شبکه‌ی حمل‌و‌نقل زیرزمینی جهان به آمار می‌رود.
شبکه‌ی متروی مشهور و نهان دیگری با نام Metro-۲ هستی دارد که پناهگاه‌های نظامی را به هم پیوند می‌دهد.

مردم روسیه کم و بیش از کل چیز ترشی درست می‌کنند. – درختان ویژه قفل در مسکو وجود دارند که زوج‌های جوان برای نشانه دادن عشق و علاقه‌ی وسط خود، قفل‌هایی به آنها می‌زنند.
در موزه‌ای که در بنای خاطره مدافعان لنینگراد پیمان دارد فقط صدایی که شنیده می‌شود، صدای تیک تاک یک مترونوم است. صدایی که در سررسید محاصره از رادیوهای محلی توزیع می‌شد و بدین ترتیب اهالی متوجه می‌شدند که شهر، هنوز پا بر جا است.

اگر در دماهی بالای منفی بیست درجه‌ی سانتیگراد، گوش‌های کلاه خز (Ushanka) خود را پایین بیاورید، فرد ضعیفی به عقیده می‌رسید.

ترافیک در مسکو به قدری وزین است که افراد ثروتمند یک آمبولانس جعلی استخدام می‌کنند لغایت بتوانند از ترافیک فرار کنند.

جمعیت زنان، ۱۱ میلیون اغلب از جمعیت مردان است.
تخمین زده می‌شود که پنجاه در صد ماموران پلیس، رشوه می‌گیرند.

رستورانی در مسکو وجود دارد که تمامی کارکنان آن، دوقلوها هستند.

گردشگران خارجی در بسیاری از اماکن گردشگری، هزینه‌ی ورودی بیشتری می‌پردازند. انگار کنید که رومن آبراموویچ صاحب باشگاه چلسی بر پایه قانون تخفیف برای شهروندان روسی، پنج مساوی کمتر از شما ورودی پرداخت می‌کند.
Postnik Yakovlev گرد از سازندگان و معماران کلیسای سنت باسیل است. بر پایه افسانه‌هایی که در این زمینه نقل می‌شود، بالکن مخوف (Ivan the Terrible) بعد از ساخت این کلیسا وی را نابینا کرد و او دیگر نتوانست بنایی بسازد که با این کلیسا رقابت کند.
این کشور بیشتر از هر مملکت دیگری منطقه‌ی زمانی دارد. (۱۱ منطقه)

پلیس روسیه به متوقف کردن گردشگران بیگانه به دلیل نقض قوانین مربوط به مدارک شهرت دارد. بعد دائم مدارک خویش را به همراه داشته باشید.
یکی از بزرگ‌ترین راز‌های جنگ جهانی دوم، قسمت اتاق کهربا است؛ اتاقی تزیین‌شده با تابلو‌های کهربایی، ورقه‌های طلا و آینه‌های زیبا که در قصر Catherine Palace در تقرب سن‌پترزبورگ قرار داشت و بدست نازی‌ها غارت شد. نازی‌ها به هدف بازسازی آن را به Königsberg بردند. الان اطلاعی از محل آن در دست نیست.

جزیره‌ی Olkhon در دریاچه‌ی بایکال، احد از سرچشمه‌های شَمَن‌باوری یا شمنیسم (shamanism) است. صخره‌ی Shaman در سواحل غربی آن واقع شده‌است.
در اطاق White Dining Room در کاخ ارمیتاژ (Hermitage) ساعتی وجود دارد که در شب ۲۵ اکتبر سنه ۱۹۱۷ در ساعت ۲ و ده دقیقه‌ی صبح متوقف شد. درست همان تاریخی که دولت زودگذر Kerensky که توان را بعد از انقلاب فوریه به دست گرفته بود توسط بلشویک‌ها متوقف شد؛ لحظه‌ای که روسیه زیر سلطه‌ی کمونیسم رفت.

میخائیل گورباچف یک آلبوم ترانه‌های عاشقانه و پوتین یک مجموعه‌ی آموزشی جودو منتشر کرده‌اند.
شهر سن‌پترزبورگ، ساحل اختصاصی در ساحل قلعه‌ی Peter and Paul دارد. کسانی که معتقدند آب یخ، حائز اثرات درمانی است برای آبتنی در فصل زمستان در اینجا جمع می‌شوند.

جزیره‌ی Vasilevskiy در سن‌پترزبورگ مجموعه‌ای از جاذبه‌های دیدنی شگفت‌انگیز و شگفت را در برگزیدن دارد. از دسته دو مجسمه‌ی ابوالهول از مصر که به قرن پانزدهم تعلق دارند و موزه‌ی عجایب بیولوژیکی که در آن اسکلت خدمتکار شخصی و غول‌پیکر پتر کبیر حفاظت می‌شود.

برنامه‌هایی بلندپروازانه برای احداث شاهراهی به درازا ۱۲,۴۰۰ مایل که اقیانوس اطلس و آرام را پیوند می‌زند وجود دارد.
طولانی‌ترین رود اروپا، ولگا (Volga)، با ۳۶۹۰ کیلومتر یا ۲۲۹۳ مایل طول در این کشور جریان دارد. این رود بیشتر از ۲۰۰ شاخه‌ی فرعی نیز دارد که اگر طول آنها را هم به حساب آوریم به عدد ۳۵۷,۰۰۰ کیلومتر یا ۲۲۱,۸۰۰ مایل، خواهیم رسید.

اردوگاه‌های کار روسیه، به کمپ‌های توریسم تبدیل می‌شوند. این تصمیم بحث‌برانگیز، سنه گذشته توسط دپارتمان گردشگری منطقه در جمهوری یاقوتستان (Sakha Republic) در شرق سیبری، مطرح شد.

سالانه کم و بیش به ده هزار گردشگر بریتانیایی به روسیه سفر می‌کنند که بیشتر از ۹۰ درصد آنها، فقط به مسکو یا سن‌پترزبور گ می‌روند.

در شهر اوگلیچ (Uglich) در ۱۲۵ مایلی شمال مسکو، یک کلیسای احمر و سفید مشرف به رود ولگا قرار دارد که نشان‌دهنده‌ی مکانی است که در سال ۱۵۹۱، Tsarevich Dmitry هشت ساله، کوچک‌ترین پسر بالکن مخوف و آخرین نفر از سلسله روریک به فرمان Boris Godunov به قتل رسید.
سردترین منطقه‌ی مسکونی روی کره‌ی زمین، یعنی Oymyakon در این کشور قرار دارد. در تاریخ ششم فوریه سنه ۱۹۳۳ دمای منفی ۶۷.۷ درجه‌ی سانتگیراد، در ایستگاه هواشناسی این ناحیه به ثبت رسید.

روسیه، زمانی یک ناو جنگی دایره‌ای شکل ساخته بود.

در سنه ۱۹۰۸، تیم المپیک روسیه، ۱۲ روز دیرتر به لندن رسید. چرا که در آن سررسید هنوز از تقویم ژولینی کاربرد می‌کرد؛ تقویمی که در سال ۴۶ میلادی، سررسید ژولیوس سزار در روم تنظیم شده‌است.

زبان Ter Sami در شبه‌جزیره‌ی کولا (Kola)، در آستانه‌ی نابودی پیمان دارد. فقط دو نفر به این زبان صحبت می‌کنند. این عکس، تصویری از این دو نفر را نشان می‌دهد:
شما می‌توانید تمبرهای کهن را از فروشنده‌های تنباکو در خیابان‌ها، خریداری کنید.

با توجه به بیوگرافی‌ای که توسط آنری ترویا (Henri Troyat) منتشر شده‌است، پتر کبیر به سرباز‌های اسباب‌بازی خویش بسیار علاقه داشت. الی جایی که یک موش را به جرم جویدن راز یکی از آنها حلق‌آویز کرد. او همچنین برای ریش، مالیلت تعیین کرده‌بود.

مجموعه‌ای از کافه‌های زنجیره‌ای در روسیه وجود دارد که در آنها، همه چیز رایگان است و شما با توجه به مدت زمانی که در کافه بوده‌اید هزینه پرداخت می‌کنید. سال گذشته، یک شعبه از این کافه‌ها در لندن افتتاح شد.

دریاچه‌ی Karachay، محل جمع‌آوری پسماند‌های هسته‌ای است و میزان آلودگی این ناحیه به مواد رادیواکتیو به حدی است که قرارگیری در ساحل آن حتی به مدت یک ساعت، مرگبار است.

جاذبه های گردشگری تایلند

ساحل کاتا در پوکت تایلند
ساحل کاتا یکی ازدیدنی های پوکت از دو کناره بزرگ و حقیر تشکیل شده است که بوسیله یک دماغه کوچک از هم جداسازی شده اند. این کناره برای افرادی که در تور تایلند برای تعطیلات به آنجا میروند فضا بسیار آرامی است که با آفتاب درخشان و ماسه های سفید با دریای آرام و تمیز جلوه بیشتری میکند.در تقدیر شمالی این کناره یک کناره مرجانی وجود دارد که در آنجا می تاب غواصی نیز کرد.به غیر از افرادی که به دنبال فضا های شلوغ و پرجنب و جوش می گردند، این ساحل هیچ بازدیدکننده ای را نادم نمی کند.در این ساحل گونه ها اقامتگاه، رستوران، فروشگاه و امکانات ورزش های آبی برای گردشگران تور تایلند با سلیقه های مختلف در عقیده گرفته شده است.
مزرعه سوسمار تایلند
بزرگترین مرکز حفاظت و پرورش تمساح ها در ۲۵ کیلومتری جنوب بانکوک تایلند واقع شده استو در نزدیک ۶۰٫۰۰۰ سوسمار از ۲۸ گونه مختلف را در خود جای دیتا است. حیوانات دیگری از جمله فیل، میمون، شیر و مار نیز در این مزرعه وجود دارند . دیرینکده دایناسورها هم که دربرگیرنده نوع های گوناگون دایناسورها و اسکلت های آنها است در این مکان واقع شده است. هر روزه نمایش های متنوعی همچون کشتی با تمساح ها و حرکات آکروباتیک فیل ها در این محیط‌ اجرا می شود.به مسافران تور تایلند رهنمود می نماییم دیدن این کشتزار هیجان انگیز و جالب را ازدست ندهند.
جزیره بان در پوکت تایلند :
جزیره بان یکتا از تفریحات پوکت درتایلند است که دارای کناره شنی و مناسب برای آب بازی میباشد. در سفر به این جزیره گردشگران تور تایلند می توانند قایق سوار شوند که این قایق ها از کناره “واوای” یا “لیم کا” آغاز به جنبش می کنند و مدت موعد ده دقیقه درازا میکشد لغایت به مقصد برسند. در این جزیره مکانی برای استراحت و ماندن در شب برای مسافران تور تایلند ندارد.رفتن به این جزیره آرامش خاصی را به تعقیب دارد. این جزیره همه ساله به خصوص ماههای تابستان شلوغ می باشد و بیشتر مردم تایلند تفریحات خویش را دراین جزیره سپری می کنند. در این جزیره موجهای آبی صداهای دلنشینی به همراه دارد.
جزیره مرجانی(پاتایا.تایلند)
یکی از مهم ترین جاذبه های پاتایا جزیره مرجان يا كولان است. این جزیره که با شهر ساحلی پاتایا نزدیک ۷ کیلومتر فاصله دارد،این جزیره احد از زیباترین جزایر مرجانی با داشتن سواحل شنی سفید، آب تمیز و مرجان های فراوان است که گردشگران می توانند سوار بر قایق کف شیشه ای مرجان های زیبای آن را نگریستن نمایند. هرروز بامداد لنجهایی به طرف آن حرکت کرده و بعداز ظهر بازمی گردند. طی این مسیر با لنج، ۴۵ دقیقه و با قایق موتوری، ۱۵ دقیقه است. پیرامون این جزیره زیاد آرام، سواحل آن زیاد قشنگ و آب های آن دارای مرجان های بی نظیری است.در اینجا امکان شنا، غواصی، ورزش های آبی مانند اسکی روی آب و موج سواری برای کل وجود دارد و رستوران آن نیز با غذاهای لذیذ دریایی از گردشگران پذیرایی می کند.

مراکز خرید روسیه

۱خیابان پتروسکا
مهمترین خیابان خریدِ مسکو خیابانِ پترُوسکاست که این ایام به دوره‌ی اوجِ پیش از انقلاب ۱۹۱۷ برگشته است. این خیابان از کنارِ تئاترِ «بُلشوی» آغاز می‌شود و به شمال می‌رود. دو طرف خیابان پر است از بوتیک‌های سطح بالا و یک فروشگاه بزرگ و یک مرکزِ خرید شیک را هم در آن پیدا می‌کنید. پیاده‌راهِ «استُلِسنیکُف» بهترین قسمتِ این خیابان است و مغازه‌های بی‌نظیرش خیره‌کننده‌اند.

۲خیابان آربات
خیابان سرشناس آربات هم همش پاتوق توریست‌ها در مسکو بوده است و اگر می‌خواهید سوغاتی بخرید، بهتر است حتما سری به مغازه‌ها و کیوسک‌های رنگارنگش بزنید. آربات در واقع یک پیاده‌راه ۲۵/۱ کیلومتری است که میدانِ «آرباتسکایا» در حلقه‌ی بولوار را به میدان «اسمُلنسکایا» در حلقه‌ی باغ متصل می‌کند.

۳بازار ایزمایلُوو
توی این بازار، انواع یادگارها هنری، صنایع دستی، عتیقه‌جات، یادگارهای دوره‌ی کمونیسم و به راستی کل جور سوغاتی روسیه، از دسته عروسک‌های تودرتوی ماتریوشکا، را پیدا می‌کنید. برخی مغازه‌ها هم فرش‌های سنتیِ ناحیه‌ی قفقاز و آسیای مرکزی، سفال، کتان، جواهرات، کلاه‌های خز، صفحه‌های شطرنج و اسباب‌بازی‌های جورواجور می‌فروشند.
اینجا می‌توانید چانه بزنید، ولی چشمداشت نداشته باشید که فروشنده‌ها خیلی با شما راه بیایند. در برابر با کمی چانه زدن، یا حتی بدون چانه زدن، می‌توانید از دست‌فروش‌ها حدود ۱۰ درصد تخفیف بگیرید. مغازه‌های این‌جا هر روز باز هستند، ولی اغلب دست‌فروش‌ها فقط آخر هفته به این بازار می‌آیند.
غرفه‌های هنری بازار ایزمایلُوُو را در خیابانِ کریمسکی، درست‌ روبروی ورودیِ پارک گورکی، و در «پِرِخُد» (بازارچه‌ی زیرگذر) می‌بینید.

۴مرکز خرید جی‌یو‌اِم
ساختمان قرنِ نوزدهمی و دیدنیِ این مرکز خرید را در سرنوشت شرقی میدان احمر پیدا می‌کنید؛ جایی که با هستی دیرینگی تاریخی، حال و هوایی امروزی دارد. این‌جا تعداد زیاد زیادی از مغازه‌ها را در چند طبقه خواهید دید که همه جور جنسی می‌فروشند.

۵مرکز خرید اُخُتنی ریاد
این مرکز خرید پرشکوه را در دهه‌ی ۱۹۹۰ ساخته‌اند و هرچند زمانی پر بود از بوتیک‌های گران‌قیمت، ولی حالا مغازه‌هایش اجناسی با دامنه‌های قیمتیِ متنوع می‌فروشند و از آن مراکز خرید پر طرف‌دار مسکو شده است. در طبقه‌ی هم‌کف گردآور هم یک فودکورتِ کبیر را پیدا می‌کنید که همیشه شلوغ است.

۶دِتسکی میر
این فروشگاه بزرگ که معنی اسمش «دنیا بچه‌ها» ست، در دوره‌ی شوروی، مهم‌ترین مرکز فروشِ اسباب‌فروشی مسکو بود، اما الان، در ساحل اسباب‌بازی‌های ساخت روسیه، گونه ها وسایل ورزشی و لوازم خانگی را هم در آن پیدا می‌کنید.

جاذبه های گردشگری کیش

خانه بومیان(Native house)

یکی از جاهای دیدنی مذهب خانه بومیان دین است که به دیرینکده تبدیل شده است. هدف از تبدیل خانه بومیان مذهب به موزه معرفی تاریخ، فرهنگ، انحاء و رسوم، معیشت و صنایع دستی بی همتا بومیان مذهب بوده است، این خانه پس از موافقت صاحب آن و گرفتن پروانه لازم از سازمان آزادگاه آیین در فروردین سال ۱۳۹۳ با هدف اشتغالزایی، همکاری بومیان در تقسیم توریسم و تحقق اشاعه گردشگری پایدار برای جزیره کیش، منزل بومیان به منزل مردم شناسی بومیان آیین تبدیل شد. تمامی اتاق ها و فضاهای خانه با حفظ معماری سنتی با به کارگیری مصالح بومی بازسازی شد و سخیف حیات بومیان آیین در ۸۰ سال پیش بازسازی شده است.
اسکله تفریحی آیین بهترین فضا دیدنی کیش (Grand Recreational Pier)
اسکله تفریحی جز بهترین جاهای دیدنی آیین است که در لیست ۱۶ جاذبه برتر دین ما پیمان می گیرید،این اسکله در ساحل جزیره پیمان گرفته است که حائز عرشه ای چوبی و زیبا است و شما را به سمت آبهای نیلگون خلیج فارس هدایت می کند. این فضا یکتا از بهترین مناطق پسندیده برای پیاده روی و گردش در جزیره دین می باشد. این بارانداز تفریحی بدست متخصصان ایرانی ساخته شده است و طول آن به ۴۳۷ متر می رسد. این بارانداز تفریحی به مراکز تفریحی دیگر چون بولینگ مریم کیش، سینما ۴ بعدی و کلوپ تفریحات دریایی تقریبا است و می توانید از این امکانات به نکویی کاربرد کنید در گوشه ها-کناره ها بارانداز تفریحی پر است از کافه، رستوران، مراکز تفریحی و… که می تاب در اینجا لحظات خوشی را بگذرانید برای دیدن فایل کامل بارانداز تفریحی کیش کلیک کنید.

کناره مرجان کیش(Coral Coast)
چهارمین محیط‌ توریسم کیش که در لیست ۱۶ تایی ما قرار میگیرد ساحل مرجان مذهب است. بیشتر مسافران و گردشگران جزیره آیین وقت بسیاری از خود را در ساحل ساحل مرجان جزیره مذهب می گذرانند و از منظره های زیبای آیین و کناره مرجانی لذت می برند. آلاچیق ها و محوطه سازی جذاب این پارک ساحلی فرصت احسان را برای بازدید کنندگان بوجود آورده و در درازا ماندن خویش در جزیره کیش از این ناحیه که دارای ساحلی زیاد زلال و شفاف می باشد رویت می کنند. تماشای طلوع آفتاب از این پارک ساحلی خاطره‌ای فراموش نشدنی برای شما رقم خواهد زد. در ساحل مرجان آلاچیق ها به چهره پراکنده هستی دارد و شما می توانید از آنها کاربرد کنید. برای دیدن فایل کامل کنار مرجان کیش کلیک کنید.
جزیره هندورابی(Hendorabi Island)
یکی دیگر از جاذبه های دیدنی کیش جزیره هندورابی است. جزیره هندورابی یکتا از جزیره های آرام و تقریبا خالی از سکنه همراه با ساحلی زیبا، شنی و تخته سنگهای محلی است. این جزیره از توابع مذهب می باشد و مساحتی حدود ۲۳ کیلومترمربع دارد. جزیره هندورابی حائز بلندترین نقطه به ارتفاع بیست و نه متر و بزرگترین قطر آن هفت و نصف کیلومتر است. در جزیره هندورابی روستایی وجود دارد به اسم “هندرابی” که در نزدیکی همین روستا قریه‌ های دیگری بنام دورات و صرات هستی دارد. این جزیره از سده ۱۵ میلادی در گزین کردن پرتغالی ها بوده و به عنوان پایگاه نظامی و تجاری مورد استعمال پیمان می گرفته است. امروزه یادبود ها باقی مانده از این پایگاه نظامی پرتغالی ها وجود دارد. برای رویت فایل کامل جزیره هندورابی کلیک کنید.
شهر حریره کیش(Harireh Ancient City)
شهر حریره نیز یکی از فضا های دیدنی آیین است که می توانید در دین به آنجا بروید. شهر حریره دین مربوط به سده ۵ الی ۱۰ هجری قمری است که در تقدیر شمالی جزیره قرار گرفته است و جز نشانه ها ملی ثبت شده در ایران می باشد. این شهر کهن یکتا از نقاط دیدنی جزیره دین است و در وسعتى سه کیلومتر مربعی پیمان دارد و نمایانگر شهرى کبیر و آباد در آن زمان می باشد که جمعیت زیادی را در خویش جای داده بوده است. در سرنوشت شمال این ناحیه ساختمانهای بندرگاه و دفاتر آن، قابل رویت است. امروز از این شهر باستانی، نمای از بین رفته یک شهر هستی دارد که متعلق به دیواره ها و سقف های به جای باقیمانده است. برای دید فایل کامل شهر ۸۰۰ ساله حریره آیین کلیک کنید.

کشتی یونانی از سایر جاذبه های کیش(Greek Ship in Kish)
کشتی یونانی یکی دیگر از جاهای دیدنی مذهب است. بر پای بست، اطلاعات به دست آمده و موجود این کشتی متعلق به مملکت یونان می باشد و نام آن کولااف است. این کشتی یونانی در سال ۱۳۲۲ بدست شرکت ویلیام هامیلتون با وزنی در کم و بیش ۷ هزار تن و به درازا ۱۳۶ متر در بندر گلاسکو اسکاتلند ساخته شده بود. اطلاعات به دست آمده علت به گل نشستن این کشتی را مه آلود بودن هوا و نبودن فانوس دریایی دانسته اند. یونانی ها تلاشهای زیاد برای درآوردن این کشتی از گل اتمام دادند و در واپسین،انجام چون نتوانستند آن را بیرون بکشند آن را تخلیه و به اثیر کشیدند. برای دیدن متن کامل کشتی یونانی آیین کلیک کنید.
شهر زیرزمیی کاریز(Kariz Underground)
شهر زیرزمینی قنات با بیش از ۱۰ هزار مترمربع مساحت امروزه با اسم قنات کیش شناخته می شود. این شهر یکی از محیط‌ های دیدنی دین است. کاریز قبلا ها به معنای قنات بوده است. این شهر زیرزمینی در عمق ۱۶ متری سطح زمین قرار گرفته است و سقفی ۸ متر مملو از صدف، سنگواره و مرجان های دریایی را در خود جایی داده است و قدمتی بین ۲۷۰ – ۵۷۰ میلیون سنه دارد. این گردآور در فاز نخست خود حائز بخش های مختلفی از آنگونه غرفه های صنایع دستی ایران وجهان، رستوران سنتی و جدید، موزه، سالن آمفی تئاتر، سالن کنفرانس و گالرهای هنری را دارا است. این جاذبه مذهب به عنوان هشتمین جاذبه برتر کیش در فهرست ۱۶ تایی ما قرار می گیرد. برای دید فایل کامل شهر زیرزمینی کاریز دین کلیک کنید.
گذر هنرمندان جزیره کیش(Artists’ Passage Island)
نهمین جاذبه توریسم جزیره آیین گذر هنرمندان آیین است. در غرب جزیره کیش، مسیری برای پیاده روی وجود دارد که در این بخش از مسیر تمثال های قشنگ و زیادی از بزرگان ایرانی چون پروین اعتصامی (شاعر بلند آوازه)، غلامحسین بنان(موسیقی دان و خواننده)، محمدتقی جعفری(علامه)، شریف لطفی(موسیقیدان)، حسین بهزاد(نقاش و مینیاتوریست) و بزرگان دیگری به هدف آشنا کردن گردشگرانی که به جزیره دین می روند ساخته شده است. برای رویت فایل کامل گذر هنرمندان دین کلیک کنید.
خانه عیانی از جاهای دیدنی کیش
یکی از جاهای دیدنی جزیره آیین که کمتر به آن پرداخته می شود و به صورت مجهول الهویه باقیمانده است، منزل عیانی آیین می باشد. این خانه مربوط به شماری از خانواده ها بودند که پیشتر در مذهب حیات می کردند. گستره منزل زیاد بسیار است و این گونه خانه ها را پیشتر در یزد و کاشان می دیدیم. در این خانه وسایلی پیدا شده است که اثر می دهد مربوط به دوره ایلخانی بوده است.
پارک دلفین ها یا دلفیناریوم کیش
اولین پارک دلفین ایران واقع در جزیره ی آیین دلفیناریوم یا همان پارک دلفین های کیش است.این مجموعه کبیر تفریحی توریستی که یگانه از پرطرفدار ترین محیط‌ های دیدنی دین است حائز پارک دلفین ها،باغ پرندگان،سفره منزل سنتی و سالن آمفی تئاتر است که باغ پرندگان این مجموعه حائز گونه های بسیار مختلفی از پرندگان کمیاب می باشد.